ท้อง

"เต้  ฉันท้อง"  เธอคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสนิทหัวใจหญิง "หา....แกล้อเล่นรึเปล่านังไหม"  เต้หรือเตวิช ถามมาตามสายอย่างตกใจ "ฉันพูดจริง"  เธอย้ำ "แกท้องกับใคร  แกเคยคบใครด้วยเหรอ" เต้สงสัย "ฉันท้อง  ท้องไม่มีพ่อ ไม่ต้องถามได้ไหม  ฉันอยากเจอแก  แกมาหาฉันได้ไหม"  ชลิดาถาม "ได้ๆๆ  แกรอฉันที่บ้านนะ พรุ่งนี้ฉันขึ้นไปหา" เต้รีบรับปาก ############## วันรุ่งขึ้น  "แกจะทำไงต่อ"  เตวิชมาถึงบ้านชลิดาตั้งแต่ตอนสายๆ   "ก็ไม่ทำไง  ฉันไม่ใช่ซิงเกิ้ลมัมคนแรกในโลกสักหน่อย"  เธอตอบตรงๆ  "แล้วใครจะดูแลแก  คนท้องแล้วอยู่คนเดียว ฉันเป็นห่วง"  เตวิชกลัดกลุ้มใจ  ก่อนจะพูดต่อ  "เอางี้ แกควรมีแม่บ้านอยู่ด้วย ช่วยทำงานบ้านหรือเป็นพี่เลี้ยงเด็ก  เดี๋ยวฉันหาคนให้" "ไม่ต้องหรอกมั้ง  เปลืองเงินเปล่าๆ" ชลิดาตอบ "เงินเดือนแกก็เยอะ  นังนี่...อย่างก  ไม่คิดถึงตัวเองก็คิดถึงหลานชั้นในท้องแกด้วย"  เตวิชเอ็ดเพื่อน   "แล้วแกฝากท้องยัง"  เตวิชถาม "เพิ่งสองเดือนเอง  แกอย่าเว่อร์"  คุณแม่มือใหม่พูด ################ ไรวินท์หงุดหงิดเมื่อไม่มีข่าวของชลิดาเลย  ไม่ว่าจะไปถามหาที่คอนโดก็พบว่าเธอย้ายออกไปตั้งแต่เดือนแรกที่เขาจากมา  ให้คนไปถามที่ทำงานก็พบว่าเธอลาออกไปแล้ว  เช็คที่ธนาคารพบว่าเธอนำเช็คมาฝากเข้าบัญชีไปแล้ว  ได้ชื่อเจ้าของบัญชีว่า  "นางสาวชลิดา  แก้วมณีรัตน์"  เบอร์โทรที่ได้มาจากธนาคารก็พบว่าเธอเปลี่ยนเบอร์  ถึงจะสบายใจว่าอย่างน้อยเธอคงไม่ลำบาก  แต่ก็ยังคาใจว่าเธออยู่ที่ไหน  แต่งานที่รัดตัวทำให้เขาไม่สามารถมาไทยได้เอง ตามที่ใจต้องการ   ############## ห้าเดือนต่อมา  ชลิดาท้องได้ 7 เดือน มองเห็นครรภ์ได้ชัดเจน  ช่วงนี้หมอนัดถี่ขึ้น  เธอเคลื่อนไหวช้าลง อุ้ยอ้ายมากขึ้น  เริ่มปวดหลัง ปวดขา เท้าเริ่มบวม  ขับรถยากขึ้น  และรู้สึกว่าตัวเองบ่อน้ำตาตื้น  ร้องไห้ง่าย  เวลาไปตรวจครรภ์ตามที่หมอนัดต้องพบคุณแม่คนอื่นๆ ที่มาตรวจ ทุกคนต่างมีสามี มีพ่อของลูกประคองกันมา  ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองไม่มีแบบนั้น   ช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนคลอด  เตวิชมาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่บ้านเพราะเป็นห่วง  กลัวเพื่อนสาวจะเจ็บท้องกลางดึก  และเป็นตามคาด  ก่อนกำหนดคลอดสามวันเธอเจ็บท้องตอนตีสี่  หลังจากเจ็บเตือนมาตั้งแต่ช่วงเย็น  เตวิชเป็นธุระพาเธอไปโรงพยาบาลตอนใกล้รุ่งสาง  หญิงสาวถูกเข็นเข้าห้องรอคลอดตอนตีห้า  เธอคลอดลูกสาวตอนหกโมงเช้าพอดี  เธอตั้งชื่อลูกสาวว่า ธิชา  ตอนสายๆ พักฟื้นในห้อง  พยาบาลเอาเอกสารมาให้เธอเซ็นเกี่ยวกับรายละเอียดลูก  โดยที่ในช่องบิดาเธอตัดสินใจใส่ชื่อ ไรวิทน์  วงศ์บุรีรัตน์  โดยให้เหตุผลกับตัวเองว่า เมื่อเวลาผ่านไปในอนาคต หากลูกสาวถามถึงพ่อ เธอก็จะบอกความจริง ###### สามปีผ่านไป  ชลิดาลาออกจากงานเดิมมาเปิดร้านกาแฟและขนมแทน  ด้วยเหตุผลว่าเธอไม่มีคนช่วยดูลูกในช่วงปีแรก  หลังจากคลอดแล้วและรับเงินชดเชยกรณีคลอดบุตร เธอจึงลาออก เพราะต้องการเลี้ยงลูกให้นมเองสักปี  แม้ว่าเจ้านายจะบอกให้พักร้อนแบบไม่มีกำหนดได้ก็ตาม  เธอให้เหตุผลว่าถ้าเธอผิดกฎ  ต่อไปบริษัทจะมีปัญหาเรื่องการปกครอง  เธอยอมรับว่าเงินสามล้านที่ไรวินท์ให้ไว้  ช่วยเธอได้มากในยามที่ต้องให้นมลูกเอง  พอลูกสาวผ่านขวบปีแรกเธอจึงเริ่มมองที่ที่จะเปิดร้านกาแฟ  ด้วยความรู้เกี่ยวกับการทำเบเกอรี่ที่มีติดตัวมา เนื่องจากเป็นกิจการเดิมของครอบครัวเมื่อครั้งที่บิดามารดายังมีชีวิตอยู่   ทำให้เธอพอมีความรู้ในด้านการบริหารจัดการร้านและการทำขนมได้ดี  ร้านเธอเป็นรูปเป็นร่างเมื่อน้องธิชาอายุขวบครึ่ง  และอายุ 2 ขวบเต็มในวันเปิดร้าน  และสาวน้อยหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา ผมหยักศก หน้าออกลูกครึ่งฝรั่ง ตาสีน้ำตาล ผมสีน้ำตาลเข้ม กลายเป็นจุดสนใจในวันงานเปิดร้านธิชาคาเฟ่ของเธอ   ร้านธิชาคาเฟ่กลายเป็นจุดแลนด์มาร์กในตัวอำเภอที่เธออยู่  ด้วยวิวสวย  ดอกไม้ที่ปลูกประดับร้าน ทุ่งดอก Forget Me Not และไฮเดรนเยียที่เธอลงทุนปลูก  ทำให้นักท่องเที่ยวใส่ชื่อร้านเธอเป็นอีกหนึ่งร้านที่ต้องมาถ่ายรูป บ่ายวันหนึ่งขณะที่เธออยู่ที่ร้าน  มีลูกค้าก้าวเข้ามา เธอทักทายโดยที่ไม่ได้เงยหน้า เพราะกำลังแต่งหน้าเค้กอยู่ "สวัสดีค่ะ  ธิชาคาเฟ่ยินดีต้อนรับ รับอะไรดีคะ"   "ไหม"  เสียงที่เธอไม่เคยลืม  ทำให้เธอตัวชา  ไรวินท์  เธอหันกลับมาเผชิญหน้าเจ้าของเสียงเรียกนั้นช้าๆ  "คุณไรวินท์"  เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าวันนี้อาจจะมาถึงในสักวัน  "รับอะไรดีคะ"   ไรวินท์มองชลิดาทั่วตัว  รูปร่างเธออวบอิ่มกว่าที่เคยจำได้  เอวยังเล็กแต่ทรวงอกและสะโพกขยายขึ้นกว่าเมื่อ 4 ปีก่อน  ให้ตายเถอะ...ถ้าอยู่กันตามลำพัง  เขาคงอยากลากขึ้นเตียง แต่นึกถึงวีรกรรมที่เธอหอบลูกหนี  ย้ายบ้านหนี ไม่ยอมอยู่รอเขาคิดว่าน่าฟาดก้นสวยๆ ให้นั่งไม่ลงมากกว่า "พี่เลือกได้ใช่ไหม  งั้นพี่ขอรับเจ้าของร้านทั้งแม่ทั้งลูกเลยละกัน"   ชลิดาโมโหปรี๊ดขึ้นมาทันที  "เรื่องลูกฉันไม่ใช่เรื่องตลกที่จะมาพุดขำๆ"  เธอชี้นิ้วไปที่ประตูร้าน  "ถ้าคุณไม่ได้จะมาซื้ออาหารหรือเครื่องดื่ม  เชิญค่ะ"   "พี่ต่างหากที่ควรโมโห  ไหมย้ายบ้าน เปลี่ยนเบอร์  ลาออกจากงาน หอบลูกหนีพี่ได้ยังไง"  ไรวินท์พูดบ้าง "ใจเย็นกันเถอะ  เดี๋ยวหลานชั้นตกใจ"  เตวิชเปิดประตูร้านเข้ามา  ชลิดาหันขวับไปมองเพื่อน  นี่เองละมั้ง "เต้ แกมาได้ยังไง  แกพาเขามาเหรอ"  เธอหันไปวีนใส่เพื่อน "อย่าโทษคุณเต้เขาเลย  ถ้าจะด่าใครก็ด่าพี่ดีกว่า" ไรวินท์ออกรับแทน  เขาต้องลงทุนไปข่มขู่เตวิชถึงที่กทม.เมื่อสองวันก่อนหลังจากที่มาเชียงใหม่แล้วไม่พบเบาะแสของเธอจริงๆ  จึงให้คนของตัวเองสืบย้อนไปหาข้อมูลเจ้าของรถ BMW คันที่เขาเคยให้คนสืบไว้เมื่อสามปีกว่า  เจอว่าเจ้าของรถเป็นเจ้าของร้านทองในกทม.หลายสาขา  ต้องพูดกันอยู่นานกว่าจะรู้เรื่องว่าชลิดาอยู่ที่ไหน  และได้รู้แถมมาอีกเรื่องคือตนเองมีลูกสาวอีกคน