ขากลับชลิดาเงียบมาตลอดทาง จนไรวินท์เดาใจไม่ถูกว่าเธอคิดอะไร ต่างฝ่ายต่างอยู่ในความเงียบจนเขาทนไม่ไหว ไรวินท์จอดรถชิดไหล่ทางในจุดที่การจราจรไม่คับคั่ง ชลิดาเหมือนหลุดออกจากภวังค์ เธอมองซ้ายขวาอย่างแปลกใจ มันมีแต่ป่า เขาหยุดรถตรงนี้ทำไม
"จอดทำไมคะ"
"ไหมคิดอะไรอยู่" เขาถามตรงๆ
"เปล่าค่ะ"
"พี่ไม่เชื่อ ไหมคิดอะไร ไม่พอใจอะไรก็คุยกันตรงๆ"
"ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถาม ว่าคุณคิดอะไร คุณจะทำอะไร" เธอพูด เมื่อได้พูดแล้วก็เหมือนทำนบพัง คำพูดต่างๆ ที่เก็บในใจจึงถูกปล่อยมาหมด
"คุณนึกจะไปก็ไป นึกจะมาก็มา อยู่ๆ เข้ามาในชีวิตของฉันกับลูก มาทำโน่นทำนี่ วางแผนทำอะไรต่อมิอะไรโดยที่ไม่เคยถามฉันว่าฉันคิดอะไร ฉันต้องการแบบเดียวกับคุณรึเปล่า ฉันกับลูกไม่ใช่ตุ๊กตาที่คุณจะเอาไปอวดกับใครๆ เหมือนของเล่น คุณบอกคนนั้นคนนี้ว่าฉันเป็นเมีย คุณเคยขอฉันรึยัง ฉันเป็นคน ไม่ใช่ลูกบอลที่จะเตะไปทางนั
