สุทธิรักษ์ยกยิ้มมุมปากเมื่อได้อ่านข้อความที่เธอทิ้งเอาไว้ให้พร้อมเงินปึกใหญ่สองปึก แม้จะรู้สึกเสียดายมากที่นอนหลับเป็นตายจนไม่รู้สึกตัวว่าเธอออกจากห้องเขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ตาม
“สองแสน ทิปหนักจังนะครับ ปั้นหยา”
เขาเก็บเงินสองปึกและกระดาษโน้ตแผ่นนั้นลงในลิ้นชักข้างเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาผู้จัดการบาร์ผู้เป็นลูกน้องคนสนิทในทันที
“ครับ บอส”
“ภพ หาเบอร์โทรของปั้นหยาให้ฉันหน่อย”
ภิภพเลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจที่เจ้านายหนุ่มให้เขาหาเบอร์โทรศัพท์ของสาวสวยที่เจ้านายอยู่ด้วยทั้งคืน
“อยู่ด้วยกันทั้งคืน ไม่ได้ขอเบอร์เธอเลยหรือครับบอส”
“ถ้าขอแล้วจะมาให้แกหาให้อีกหรือวะ ถามไม่คิด”
“ครับๆ มัวทำอะไรอยู่ แค่ขอเบอร์ ง่ายๆ แค่นี้เอง ทำไมไม่ขอเองเลยล่ะครับ ผมเชื่อว่าเธอต้องเต็มใจให้เบอร์บอสอย่างรวดเร็ว นอกเสียจากว่าเธอจะมีแฟนแล้ว”
“ไม่มี เธอยังไม่มีใคร”
“แหม มั่นใจจังเลยนะครับบอส”
“อ
