“พิท ขอโทษที พี่ไม่ค่อยสบาย เพิ่งลุกจากที่นอนไหว”
เธอโทรหาผู้ชายที่เคยอยู่ในหัวใจในเวลาเกือบบ่ายสามโมง เวลานี้เธอคงพาเขานั่งเรือข้ามเกาะไปตรวจวิลล่ากันไม่ได้แล้ว คงต้องเสียเวลานัดเขามาคราวหน้าแทน ทำได้มากที่สุดก็คงตรวจดูสวนรอบๆ เพราะนี่ก็เป็นอีกงานที่เขาได้จากรีสอร์ตของเธอ
“พี่หยาป่วยเหรอครับ เป็นยังไงบ้าง ให้ผมไปหาไหม”
น้ำเสียงร้อนรนแสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูจนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องลอบเบะปากด้วยความหมั่นไส้ ผัวตัวเองยืนหัวโด่อยู่ข้างๆ ยังมีหน้าออดอ้อนชายชู้เสียงอ่อนเสียงหวาน เห็นทีคืนนี้คงต้องลงโทษกันให้หลาบจำเสียหน่อย
“เอ่อ พี่ดีขึ้นแล้ว แต่เราคงข้ามไปที่เกาะไม่ได้แล้ว มันจะมืดเสียก่อน งั้นวันนี้เราเปลี่ยนเป็นตรวจความเรียบร้อยของสวนแทนไหม”
“พี่หยาไหวเหรอครับ ผมยังอยู่ที่นี่อีกหลายวัน เอาไว้วันหลังก็ได้ วันนี้ออกมากินข้าวกันเฉยๆ ก็ได้ พี่จะได้พัก
