ปัณยตากลับถึงคอนโดมิเนียมในช่วงค่ำด้วยสภาพอิดโรยและค่อนข้างเคร่งเครียด ก่อนหน้านี้เธอไลน์บอกให้เขาหาข้าวกินไปก่อนเลยเพราะเธอติดธุระอยู่ที่บ้าน ไม่รู้ว่าจะกลับคอนโดได้กี่โมง แต่เขากลับยืนยันว่าจะรอพร้อมทำอาหารเย็นที่เธอชอบไว้เต็มโต๊ะ
“กลับมาแล้วเหรอครับหยา เหนื่อยไหมครับ หน้าตาไม่สู้ดีเลย”
คนตัวโตเดินมารับเธอที่ประตู พร้อมตรงเข้าสวมกอดแนบอก มือใหญ่ลูบหลังและศีรษะทุยเพื่อปลอบใจ ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอหวั่นไหวไปกับความอบอุ่นของเขา
“มานั่งก่อนครับ กินข้าวกันนะ ผมคั้นน้ำส้มสดๆ ไว้ให้หยาด้วย”
เขาประคองเธอมานั่งที่โต๊ะอาหารซึ่งบนนั้นเต็มไปด้วยของโปรดส่งกลิ่นหอมฟุ้งยั่วน้ำลาย แม้ว่าเธอจะกินข้าวกับที่บ้านมาแล้ว แต่ตอนนั้นเธอทั้งเครียดและกดดันจนแทบกลืนอาหารไม่ลงคอ รู้ตัวอีกทีก็กินข้าวไปได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น
น้ำส้มคั้นเย็นเจี๊ยบจนหยดน้ำเกาะพราวที่ข้างแก้วบ่งบอกถึงความใส่ใจของเขา ยิ่งทำให้
