“ก็ฉันบอกว่าไม่ท้อง ก็ไม่ท้องสิ คุณจะซักไซ้อะไรให้มากความ ฉันจะกลับบ้านแล้ว อยากได้นักก็เอาไปไอ้ที่ตรวจเนี่ย เอาไปให้ผู้หญิงของคุณใช้เลยนะ บอกว่าเมียหลวงซื้อให้”
“หึหึ หยาของผมปากร้ายใหญ่แล้วนะ อารมณ์หึงหวงของหยาก็รุนแรงเหมือนกันนะครับ ผมไม่ได้มีใครอีกเลยตั้งแต่ที่มีหยา หยาก็รู้ ผมมีหยาแค่คนเดียว แล้วจะเรียกตัวเองว่าเมียหลวงได้ยังไงครับ หยาเป็นเมียสุดที่รักเท่านั้นนะครับ”
“ไม่ต้องมาทำตาหวานใส่ฉัน ฉันไม่หลงกลคุณหรอกนะ”
“ไม่หลงกล แต่หลงรักผมแทนได้ไหม”
“ที่รัก..”
“ครับ ที่รัก”
“ฉันไม่พูดกับคุณแล้วจริงๆ นะ ฉันจะกลับ หลีกทางด้วยค่ะ”
เธอดึงกระเป๋ากลับคืนมาแล้วเดินผ่านเขาเพื่อกลับบ้าน แต่เขากลับรั้งเอาไว้ด้วยการกอดเธอแน่นๆ จากด้านหลัง ริมฝีปากร้อนรุ่มจูบที่ขมับแล้วกระซิบเบาๆ ชิดใบหู
“หยาของผม ให้อภัยผมสักครั้งได้ไหม อย่าทิ้งผมไปเลยนะครับ”
ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อย แววตาสับสนมีน้ำตามาเอ่
