เมื่อล้อรถของเฮียคลาสลับตาไป ฉันยืนสูดอากาศหน้าบ้านตัวเองอยู่พักใหญ่ ใจฉันเต็นรัวไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการเดินทาง แต่เป็นการมาถึงบ้านที่กลัวมาก กลัวว่าพ่อจะเห็นว่ามีผู้ชายมาส่ง แม้บ้านหลังนี้จะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่สำหรับเรื่องผู้ชาย พ่อเราหวงเรามากเลยล่ะ พ่อตั้งกำแพงไว้สูงลิบสำหรับใครก็ตามที่จะเข้าใกล้ลูกสาวคนเดียวอย่างฉัน แต่ผู้ชายที่พ่อไว้ใจให้อยู่ใกล้เราก็มีแค่ พี่กิต กับบาส สองคนนี้คือข้อยกเว้นเพียงกลุ่มเดียว แต่พ่อก็ไม่ค่อยชอบที่บาสเรียกเราว่าที่รักเหมือนกัน พ่อเคยมองตาขวางใส่บาสจนมันเกือบจะวิ่งหนีกลับกรุงเทพฯ มาแล้วหลายรอบ
ฉันพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ซ่อนความกังวลเรื่องเฮียคลาสและเรื่องราววุ่นวายที่คอนโดไว้ข้างหลัง แล้วผลักประตูรั้วเข้าไป
เรา: (ตะโกนเรียกสุดเสียงเหมือนตอนเด็กๆ) "กลับมาแล้วค่าาา พ่อ~~~แม่~~~ อยู่ไหนกันค่าาาา"
เข้ามาบ้านเราก็เอ่ยถามหาพ่อแม่ด้วยเสียงที่
