EP.7:ไข้ขึ้น

~คลาส~ 10:00 น. เสียงนาฬิกาปลุกในสมาร์ตโฟนของผมดังขึ้นเบา ๆ ดึงผมออกจากห้วงนิทราที่แสนยาวนาน ผมไม่เคยนอนได้นานขนาดนี้มาก่อน ส่วนใหญ่ผมจะตื่นตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมงเช้าเสมอ ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านผ้าม่านหนาเข้ามาในห้อง มันเป็นเช้าที่เงียบสงบผิดปกติ และผมรู้สึกถึงน้ำหนักของแขนข้างหนึ่งที่กำลังโอบกอดบางสิ่งอยู่ ภาพแรกที่เห็นคือผมนอนกอดร่างเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ ผมใช้เวลาเสี้ยววินาทีในการประมวลผลสถานการณ์ ความทรงจำเมื่อคืนกลับคืนมาอย่างชัดเจน—ความป่าเถื่อน ความรุนแรง และการครอบครองที่ไม่มีใครเทียบได้ เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมยอมให้ค้างด้วย และเป็นคนแรกที่ผมกอดจนหลับไป ความจริงข้อนี้ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด ความรู้สึกนี้มันแปลกใหม่และน่ารำคาญใจในเวลาเดียวกัน ผมไม่ชอบที่ใครก็ตามเข้ามามีอิทธิพลต่อกิจวัตรและความรู้สึกส่วนตัวของผมแบบนี้ ผมค่อย ๆ คลายอ้อมกอดและ ลุกขึ้นมาหันไปมองข้าง ๆ คนที่ผมนอนกอดเมื่อคืน ตอนนี้นอนขดตัวหันหลังอยู่ในผ้าห่มแล้ว ร่างกายของเธอถูกซ่อนไว้ใต้ผ้านวมผืนหนา ผมลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้เธอตื่น ผมรู้สึก ปวดเมื่อยเล็กน้อยจากการหักโหมเมื่อคืน นั่นเป็นสัญญาณว่าผมใช้แรงมากแค่ไหนกับร่างกายที่บอบบางของเธอ ผมเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ผมตัดสินใจที่จะต้องไปบริษัท แม้ว่าวันนี้จะเข้าสายมากแล้วก็ตาม ความรู้สึกผิดเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยรู้จัก แต่ความจำเป็นที่จะต้อง "เคลียร์" ปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นมีอยู่สูง เมื่ออาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วย ผ้าขนหนูที่พันรอบเอวสอบ ผมมองไปที่เธอ เธอยังไม่ตื่น ผมควรจะจบเรื่องนี้เสียที ผมเดินไปเปิดกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา หยิบเช็คเงินสดออกมา 50,000 บาท จำนวนนี้มากพอที่จะทำให้เด็กสาวที่ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งใช้ชีวิตได้หลายเดือน ผมเดินกลับไปที่เตียงและ วางเช็คไว้ให้เธอที่โต๊ะข้างหัวเตียง นี่คือค่าตัวของเธอ มันคือราคาของการถูกครอบครอง ผมไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเธอในตอนนี้ การตื่นมาแล้วพบเช็คเงินสดจะทำให้เธอรู้ว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นแค่ "ธุรกิจ" ที่จบลงแล้ว จากนั้นผมจึงเดินไปจัดการตัวเองที่ห้องแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตราคาแพงและกางเกงสแล็กที่ตัดเย็บอย่างดี เสร็จแล้วออกมายังเห็นเธอน้อยอยู่ท่าเดิม ผ้าห่มยังคลุมร่างเธอจนมิด ผมถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดและเดินเข้าไปใกล้เตียง ผมไม่อยากให้เธอตื่นสายเกินไปเพื่อที่จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเช็คแล้วออกไปจากที่นี่ คลาส: (เสียงห้วน) "นี่ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง..." ผมเดินจะไปเขย่าตัวเธอให้ตื่น แต่เมื่อมือผมสัมผัสโดนผิวหนังที่โผล่ออกมาเล็กน้อยจากผ้าห่ม ผมต้องตกใจ เพราะ ตัวเธอร้อนมาก ความร้อนแผ่ซ่านผ่านมือผมทันที มันไม่ใช่แค่อุณหภูมิปกติ แต่มันคือความร้อนของคนที่กำลังเป็นไข้หนัก คลาส: "...เชี้ย!!!!" เวรแล้วไง ทำไงล่ะทีนี้? ไข้ขึ้นขนาดนี้หลังจากโดนผมจัดหนักไป ผมไม่เคยรับมือกับสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ผมไม่ได้โกรธเธอ แต่ผมโกรธสถานการณ์นี้ ผมไม่ต้องการให้เรื่องมันวุ่นวาย ผมไม่ต้องการให้เธอต้องมาป่วยในห้องของผม ผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรถามอาผม เพราะอาผมเป็นหมอที่เก่งที่สุดในประเทศ ตื้ดดด ตื้ดดด ตื้ดดด 📞อา: (เสียงงัวเงียเล็กน้อย) "ว่าไงคลาส โทรมาแต่เช้า มีเรื่องอะไร ปกตินอนอยู่ไม่ใช่เหรอ?" 📞ผม: (ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นกลางที่สุด) "อาครับ ถ้าตัวร้อนมาก ๆ เอิ่มมมมม เหมือนจะเป็นไข้ด้วยทำไงครับอา" 📞อา: (เสียงเริ่มจริงจังขึ้น) "เช็ดตัวนะคลาส ถ้าไข้สูงมากต้องรีบลดไข้ กินข้าวเป็นอาหารอ่อน ๆ นะ เช่นข้าวต้ม แล้วก็กินยาลดไข้ ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นก็มาหาหมอจะดีกว่า ว่าแต่ใครเป็นอะไร เป็นเธอเองเหรอ?" 📞ผม: (เสียงเริ่มกระวนกระวาย) "เอ่อออ ผมเป็นเองครับ เมื่อคืนน่าจะตากแอร์แรงไปหน่อย แค่นี้นะครับอา ขอบคุณครับ" ผมกดวางสายทันที ขืนคุยต่อได้หลุดปากพูดไปทันทีว่าผมกำลังทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งไข้ขึ้นเพราะความป่าเถื่อนของตัวเอง ผมหงุดหงิดกับความผิดพลาดของตัวเอง จากนั้นผมจึง ไปเอากะละมังและผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวให้เธอทันที เกิดมาผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครเลยจริง ๆ ผมไม่เคยดูแลใคร นอกจากตัวเอง ผมต้องมาอดทนเช็ดตัวให้เธอที่ไม่ได้ใส่อะไรเลย นมใหญ่ ๆ นั้น... ซี้ดดด ผมรู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาที่พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง แต่ผมต้องกดมันไว้ คลาส: (คิดในใจ) อดทนไว้ลูกชาย อย่ารังแกคนป่วย ผมต้องจัดการให้เธออาการดีขึ้นก่อน ผมใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการเช็ดตัวให้เธออย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ผมใส่ใจทุกรายละเอียดของการลดไข้ตามที่อาสั่ง เมื่อเช็ดตัวให้เธอเสร็จ ผมก็รู้สึกว่าอาการไข้เริ่มลดลงบ้างแล้ว แต่ผมยังไม่สามารถทิ้งเธอไปได้ ผมจึงโทรหามือขวาของผมทันที มือขวาของผมมันชื่อ เจ 📞ผม: (เสียงเด็ดขาด) "เจ วันนี้กูไม่เข้าบริษัทนะ" 📞ไอเจ: (เสียงตกใจ) "ห้ะ!!! อะไรนะครับนาย ผมหูฝาดรึเปล่า นายบอกว่าจะไม่เข้าบริษัท? มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเหรอครับ?" 📞ผม: (ผมพยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มเดือด) "แล้วก็ซื้อข้าวต้ม ยาลดไข้ กับเสื้อผ้าผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยหน่อยมาให้กูที่ผับไอเจมส์ที รีบหน่อย" 📞ไอเจ: (เสียงเต็มไปด้วยความสงสัย) "ห้ะ!!! อะไรนะครับนาย ผมหูฝาดรึเปล่า นายไม่ได้ไปหลอกเด็กที่ไหนมาทำมิดีมิร้ายใช่มั้ยครับ ถึงต้องซื้อเสื้อผ้าให้เด็ก? หรือว่า..." 📞ผม: "ไอเจจจ!" (ผมขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจและดุดัน) 📞ไอเจ: "ครับ ๆ ๆ นาย ผมจะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละครับ" ตื้ด และก็กดวางสายไป ผมรู้ว่าไอเจมันต้องเอาเรื่องนี้ไปล้อผมแน่ ๆ แต่ผมไม่มีทางเลือก ทุกคนสงสัยใช่ไหมครับว่าทำไมไอเจมันถึงกวนตีนผมได้ เพราะผมกับมันโตมาด้วยกัน มันเป็นลูกเลขาของป๊าผมเอง มันสนิทกับผมมากจนกล้าพูดเล่นด้วย และมันเป็นคนเดียวที่กล้าถามคำถามตรงไปตรงมากับผม เมื่อไอเจเอาของมาให้ ผมก็จัดการใส่เสื้อผ้าให้เธอทันที เสร็จแล้วก็ไปเตรียมข้าวต้ม เตรียมยาให้เธอต่อ อ้ากกก ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี้ย ทั้ง ๆ ที่จะใช้คนอื่นก็ได้ แต่ผมก็ไม่ใช่ ไม่รู้สิ... ผมแค่อยากให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุด และอยากให้เธอหายป่วยโดยที่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้