เช้า 6:00 น.
เราตื่นมาด้วยความงัวเงียในเช้าวันใหม่ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องที่เงียบงัน ความรู้สึกของฉันกลับมืดมัวและว่างเปล่า ฉันลุกขึ้นจากโซฟาที่ฉันถูกทิ้งให้นอนอย่างไม่ใยดีเมื่อคืนก่อน ฉันเดินไปที่ประตูห้องนอนของเฮีย
นี่คุณคลาสยังไม่กลับมาอีกหรอเนี้ย? คำถามแรกที่ผุดขึ้นในใจคือความกังวล หรือเมาหนักจนกลับไม่ได้ต้องนอนที่ผับ? ความคิดที่สองคือความเป็นไปได้ที่สมเหตุสมผล หรือกลับไปนอนที่บ้านเขา? ความคิดที่สามเริ่มเจ็บปวด หรือว่าจะไปกับผู้หญิงคนนั้นนะ? ความคิดสุดท้ายเป็นเหมือนมีดที่กรีดหัวใจ
เราคิดไปต่าง ๆ นานา พยายามหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลเพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเอง ฉันพยายามทบทวนว่าฉันเป็นคนแบบไหน ไม่รู้ว่าเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อก่อนฉันไม่เคยสนใจเรื่องของใครเลย แต่ตอนนี้ความคิดของฉันหมุนวนอยู่แค่รอบตัวเขา
แม่เมื่อเราคิดว่าเขาไปกับผู้หญิงคนนั้นหรือป่าว มันก็เกิดค
