ผมขับรถกระบะคันเล็กสำหรับใช้ในไร่กลับมาหาหมวยที่ยืนรออยู่ใต้ต้นส้มที่กิ่งก้านลู่ลงเพราะน้ำหนักของผลผลิต ผม: "ตะกร้ามาแล้วครับเมีย" ผมร้องบอกพร้อมกับก้าวลงจากรถพร้อมอุปกรณ์ในมือ หมวย: "มาค่ะ... เก็บส้มกัน!" เธอหันมาบอกด้วยนัยน์ตาที่เป็นประกาย รอยยิ้มสดใสของเธอมันทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสว่างไสวขึ้นมาทันตา
ผมถือตะกร้าหิ้วตามเธอที่เก็บส้มใส่ตะกร้า อย่างเพลิดเพลิน เธอเลือกเดินดูต้นนั้นต้นนี้อย่างใจเย็นราวกับกำลังเฟ้นหาขุมทรัพย์ หมวย: "เฮีย... หมวยอยากได้ลูกนั้นอะ" เธอชี้ไปที่ยอดส้มลูกใหญ่ที่อยู่สูงเกินเอื้อม ผม: "มันสูงนะหมวย... ลูกต่ำๆ นี่ก็มี มันก็ส้มเหมือนกันแหละ รสชาติไม่ต่างกันหรอก" ผมพยายามให้เหตุผลเพราะไม่อยากให้เธอเหนื่อยหรือเสี่ยงเขย่ง
หมวย: "เฮีย!!" เธอหันมาถลึงตาใส่พร้อมทำแก้มป่องแบบที่ผมมักจะแพ้ทางเสมอ ผม: "ก็ได้ครับๆ ยอมแล้วครับ"
สุดท้าย ก็เลยต้องวางตะกร้าแล้วไปหาเก้าอี้แถวๆ นั้นม
