คำพูดของเหนือเดือนทำให้กำนันทองแท้สะดุ้ง กลัวเธอจะหนีมานอนบ้านตายาย แล้วเขาต้องนอนเหงาแห้งเหี่ยวหัวโต
ตาพุกหัวเราะเสียงดัง ผู้สูงวัยตบหลังหลานสาวเบา ๆ
“ไม่ต้องมา ๆ เดี๋ยวตาไปหาเอง”
พอบอกหลานสาวแล้ว ก็หันไปมองหน้าหลานเขยแล้วก็บอกว่า
“ลำบากลูกน้องกำนันหน่อยนะ คงต้องเทียวรับเทียวส่งฉันบ่อย ๆ แล้วล่ะ”
กำนันทองแท้ยิ้มกว้างด้วยความยินดี จะให้รับส่งกี่รอบก็ได้ อะไรที่จะทำให้เมียมีความสุข อะไรที่จะทำให้เมียยิ้มได้ เขาเต็มใจทำอย่างยิ่ง
พอกราบลาและขอขมาตาพุกกับยายนิ่มแล้ว กำนันทองแท้ก็พาเหนือเดือนคลานไปหาแม่ของเขา
แม่ทองล้วนนั่งอยู่บนเสื่ออีกผืน พอลูกชายพาลูกสะใภ้มากราบท่านก็รับไหว้ พร้อมกับแย้มยิ้มด้วยความยินดี
เมื่อทั้งสองเงยหน้าขึ้นมา ท่านดึงเหนือเดือนเข้าไปโอบกอดเต็มอ้อมอก
“มาเป็นลูกสาวแม่จริง ๆ แล้วนะ ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรา เคยทำตัวยังไงก็ทำเหมือนเดิม แล้วถ้าพ่อแท้ทำไม่ดีกับเด
