@ หนึ่งปีต่อมา
“พวกมึงสองคนเป็นเชี้ยอะไรวะ?” เสียงทุ้มของทิศเหนือเอ่ยถามเพื่อนรักอย่างหมอไบรอันและหมอคามินที่กำลังนั่งทำหน้าน่ากลัวอยู่ตรงหน้าของเขา
“หาปืนให้กูสักกระบอกสิ”
“ไอ้ไบรอันมึงจะเอาปืนไปทำห่าอะไร มึงเป็นหมอนะเว้ย”
“แม่ง!!หงุดหงิดฉิบหาย ไอ้ผู้ชายพวกนั้นชอบมาตอมเมียกูแถมตอนนี้ลูกสาวกูยังได้จดหมายรักจากโรงเรียนอีก” ขนาดณดาทำงานอยู่ที่บ้านมากกว่าออกไปข้างนอกยังทำให้เขาหัวเสียขนาดนี้ ส่วนลูกสาวถ้าโตกว่านี้เขาคงต้องไปพบจิตแพทย์แล้ว
“ไอ้คามินมึงอย่าบอกนะว่าอาการเดียวกับไอ้ไบรอัน”
“มึงไม่มีลูกสาว ไม่มีเมีย มึงไม่เข้าใจพวกกูหรอก” อาการหัวเสียไม่มีที่ระบายจนต้องพาตัวเองมาที่ผับของทิศเหนือโดยที่เขาขออนุญาตเมียกับลูกเรียบร้อยแล้ว
“ไอ้ห่า!!พวกมึงก็คิดมากเกินไป”
“คิดมากพ่อง/คิดมากพ่อง”
“ไอ้สัด!!รวมพลังกันเลยนะ” ทิศเหนือถึงกับส่ายหัวเบา ๆ เมื่อเห็นอาการห่วงลูกห่วงเมียของเพื่อนรักขั้นส
