แค่ต้องทำหน้าที่บิดามารดาหหรือ แน่นอนว่าเรื่องนั้นเปรมปวีณ์ไม่มีทางยอมเด็ดขาด เขามีความมั่นใจในตัวเองสูงมากก็จริง และถึงแม้จะเชื่อว่าเพชรชมพูยังรักเขาอยู่มากขนาดไหนก็ไม่ควรใช้ข้อนี้ทำให้อีกฝ่ายอึดอัดใจ เพราะฉะนั้นถึงยอมถอยออกมาก่อนให้เธอก้าวหนึ่ง
“อยากคุยกับฉันหน่อยไหม”
ชายหนุ่มที่ยังอยู่ในฐานะคนงานของไร่ซึ่งมานั่งร่วมวงกับคนอื่นที่พอจะพูดคุยได้บ้างในวงเหล้าก่อนหน้าที่หลายคนจะเลือกกลับที่พักตนเองไปนอนแล้วจึงเหลือแค่เขาที่ดื่มอยู่คนเดียวเพียงเงียบ ๆ ทว่าไม่นานก็สามารถรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของบุคคลด้านหลัง
“รู้เหรอว่าเป็นผม”
“เวลานี้คนอื่นคงจะเข้านอนกันหมดแล้ว คงจะมีแค่ลูกชายเจ้าของไร่ที่ตั้งใจทำงานเดินตรวจตาไปทุกพื้นที่” เปรมปวีณ์พูดตามที่เคยเห็นมาตลอดตั้งแต่อยู่ที่นี่ ภูดินถึงจะติดเล่นไปบ้างตามประสาคนอายุเท่านี้ที่ไม่ควรจะมีเรื่องหนักหนาสาหัสให้ปวดหัว แต่ภายใต้ใบหน้าที่ไม่ได้คิดอะไรมากน
