บทนำ

บทนำ "นี่อะไรคะคุณแม่" พิมพิกาพลิกจี้ที่ทำจากอัญมณีสีแดงในมือไปมามันเป็นของที่เธอได้จากมารดา หญิงสาวมองดูอย่างพิจารณาปฏิเสธไม่ได้ว่าสีแดงของมันดูแดงสดสะกดตาจนสะกิดใจแทบจะละสายตาไปจากมันไม่ได้เลย "จี้รุธิรามันเป็นของตกทอดของตระกูลเราน่ะลูก ทำจากทับทิมดูสิสวยมาก แม่ได้มาจากคุณยายอีกที" นภดาราเล่าถึงคุณยายวารุณีซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูเธอมาแทนบิดามารดาที่เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเด็กในฐานะที่นางเป็นหลานสาวคนเดียวของท่าน และท่านได้ส่งมอบมรดกชิ้นพิเศษซึ่งจะส่งต่อให้ลูกสาวหรือบุตรสาวในตระกูลเท่านั้น "จี้รุธิราเหรอคะ" เธอทวนคำบอกเล่าช้าๆ เหมือนไม่รู้ตัว "ใช่ลูก รุธิราแปลว่าเลือด สีของมันแดงก่ำเหมือนสีเลือด" พิมพิกาเห็นด้วยกับหญิงสูงวัย เธอรู้สึกชอบมันเหลือเกินสีแดงนั้นดูเหมือนมีอะไรที่ทำให้เธอสนใจไม่วายเว้น นภดาราโล่งใจที่ลูกสาวคนเดียวยอมรับมรดกตกทอดของตระกูล นางพูดต่อว่า "เรามีข้อปฏิบัติของเรานะลูก ทายาทที่ได้จี้ชิ้นนี้ไปจะต้องนำมันออกมาอาบแสงจันทร์ทุกคืนเพ็ญเดือนสิบสองของทุกปี แล้วเจ้าของจะมีชีวิตที่ราบรื่น สมหวังกับสิ่งที่ต้องการ" พิมพิกาขมวดคิ้ว ดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยกับสิ่งที่มารดาบอก แต่เธอก็เข้าใจว่ามันคงเป็นกุศโลบายอะไรสักอย่างของคนโบราณจึงไม่ได้เอ่ยค้านคำใดออกไป มองว่ามันไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงที่จะทำให้แค่ปีละวันทำไมเธอจะทำไม่ได้ "ได้ค่ะแม่"