อัครัชยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ตัวเขาลุกเดินโทงๆ ไปเปิดตู้หาเสื้อคลุมให้เธอสวม เข้าใจว่าเรื่องของเรายังใหม่มากและต้องให้เวลาพิมพิกาปรับตัว
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับเสื้อคลุมมาสวมโดยไม่มองหน้าจึงถูกเชยคางขึ้นกดจูบลงมาเร็วๆ ที่มุมปาก
“วันนี้อย่าเข้าไปนาน พี่เป็นห่วงพิมชอบอาบน้ำนานมาก” พิมพิกาขมวดคิ้ว เขารู้ได้อย่างไรว่าปกติเธออาบน้ำนาน ยังไม่ทันถามเขาก็พูดต่อเหมือนรู้ใจ
“ที่บ้านห้องนอนเราอยู่ตรงข้ามกัน พิมทำอะไรกลางค่ำกลางคืนพี่ก็เห็นหมดล่ะ” คุณหมอหนุ่มพูดหน้าตาเฉย
หญิงสาวอ้าปากค้าง ตกใจในทีแรกและเปลี่ยนเป็นความโมโหเล็กๆ แทน
“พี่หมอ!” เธอเรียกเสียงดัง
“ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ แต่ห้องพิมมีม่านอย่ามาลักไก่ค่ะ” ปากพูดแต่ใจเลิ่กลั่กแล้ว หญิงสาวคิดในใจ ระยะหลังเธอเห็นม่านห้องเขาปิดตลอดก็เลยไม่ได้สนใจ ทำอะไรตามสบายแบบที่เคย ถอดเสื้อผ้าในห้องนอนก็บ่อยๆ
อัครัชหัวเราะกับท่าทีโกรธเกรี้ยวจนความเขินอา
