ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ คฑาที่หมดความอดทนแล้วกับแก้มกลม ๆ ก็รั้งเอวคนที่นั่งอยู่ข้างกันบนเบาะหลังเข้ามาฟัดครั้งหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว เขาสูดดมความหอมหวานจากเด็กสาวเข้าไปเต็มปอดด้วยความชื่นใจ ก่อนจะบอกความรู้สึกของตัวเองออกไปอย่างตรงไปตรงมา
"ป๋าคิดถึงหนูมากเลย~ คืนนั้นของเรา...หนูทำเอาป๋าลืมไม่ลงเลยนะรู้ไหม?"
ลัลณาที่ได้ยินประโยคนั้นของคนข้างกายก็ขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันใด ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบที่เขาหยอดคำหวานหรือกอดฟัดเธอหรืออะไร เพียงแต่สรรพนามที่เขาใช้ รวมถึงรูปประโยค มันทำให้ลูกหมูรู้สึกตงิด ๆ อยู่หน่อย ๆ
"...นี่คุณคงไม่ได้คิดว่าหนูขายตัวหรือรับเป็นเด็กเอนอะไรทำนองนั้นหรอกใช่ไหม?" หญิงสาวถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา เพื่อป้องกันการเข้าใจผิดที่อาจจะเกิดขึ้น
ที่จริงลูกหมูรู้สึกนับถือทุกคนที่ทำอาชีพสุจริต เธอแค่ไม่อยากให้เขาคิดว่าที่เธอยอมตามเขามาคุย เพราะหวังให้เขาเลี้ยงดูส่งเสียก็เท่านั้น
ลัลณารู้ตั
