ตอนที่ 4

            น้ำตาลผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตื่นขึ้นมาเกือบสามทุ่ม ท้องของหล่อนเริ่มร้องครวญครางด้วยความหิว ทำให้ต้องลงจากเตียง และไปยังห้องครัว           เมื่อก้าวออกมานอกห้องพัก ร่างกายก็ปะทะเข้ากับความหนาวเหน็บของยามค่ำคืน หญิงสาวยกมือขึ้นกอดตัวเองเอาไว้ ขณะเร่งฝีเท้าเข้าไปในห้องครัว           น้ำตาลชะงักเท้าเล็กน้อยเมื่อพบว่าในห้องครัวเปิดไฟอยู่  แต่หล่อนคิดไปว่ามารดาอาจจะลืมปิดไฟ           หล่อนก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป และเดินตรงไปยังสำหรับอาหาร แต่ก็ต้องสะดุ้งตัวเย็นเฉียบ เมื่อได้ยินเสียงเข้มเอ่ยขึ้น           “หิวหรือ”           น้ำตาลตัวชาดิก ก่อนจะรวบรวมสติค่อยๆ หมุนตัวไปมองยังต้นเสียง           อัคเรศในชุดนอนสีเทายืนตระหง่านอยู่ข้างตู้เย็น           หล่อนอยากวิ่งหนีออกไปมา ไม่อยากเผชิญหน้ากับคนใจร้าย แต่ก็ไม่อาจจะหนีไปไหนได้ เพราะขาไร้เรี่ยวแรงลงกะทันหัน           “คุณกลาง...”           เจ้าของชื่อสาวเท้าเข้ามาหา และไม่ช้าก็มาหยุดตรงหน้าของหล่อน           ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามและทรงอำนาจ           หล่อนน้อยใจกับการกระทำของเขาเมื่อเย็นนี้ แต่กลับไม่อาจจะเกลียดอัคเรศลงได้เลย หัวใจของหล่อนยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงรักที่มีต่อผู้ชายไร้หัวใจคนนี้           “ตาล... ขอตัวค่ะ”           “จะไปไหน”           “อะ...”           แขนของหล่อนถูกคว้าหมับ ก่อนจะลอยละลิ่วเข้าไปปะทะแผงอกกว้างของอัคเรศ           “โกรธที่ฉันไม่ได้ไปรับเธอหรือ”           น้ำตาลก้มหน้ายืนนิ่ง เอามือดันแผงอกกว้างเอาไว้เพื่อรักษาระยะห่างของสองร่าง “ตาลไม่ได้โกรธคุณกลางหรอกค่ะ”           “ดีแล้ว เพราะเธอไม่มีสิทธิ์มาโกรธเคืองอะไรฉันทั้งนั้น”           น้ำตาของหล่อนหยดแหมะลงกับพื้นห้อง พยายามอย่างที่สุดที่จะกลั้นเสียงสะอื้น           “ตาล... ขอตัวก่อนนะคะ”           “เธอหิวไม่ใช่หรือ”           หล่อนพยายามจะไปแต่เขาไม่ยอมคืนอิสรภาพให้           “ตาล... ไม่หิวแล้วค่ะ”           เขาไม่สนใจคำตอบของหล่อน เพราะเขาดันหล่อนให้ถอยหลังไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ และออกคำสั่งตามความเคยชิน           “นั่งลง ฉันจะหาอะไรให้กิน”           “เอ่อ... ไม่ต้องค่ะ”           “อย่าดื้อกับฉัน” เขาจ้องหน้าหล่อน และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายกับผู้ใหญ่ปรามเด็กน้อย           หล่อนเม้มปากเป็นเส้นตรง บรรยายความรู้สึกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอะไรกันแน่ในตอนนี้           น้อยใจ...           ใช่ หล่อนกำลังน้อยใจมาก แต่ในความน้อยใจนั้นก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความภักดีที่มีต่อเขา           “อย่าลุกจนกว่าฉันจะอนุญาต เข้าใจนะ”           “คือตาล... อยากกลับห้องค่ะ ตาล...”           “หรือว่าต้องการให้ฉันทำอย่างอื่น แทนการหาอะไรอร่อยๆ ให้เธอกินล่ะ”           สายตาคมกริบลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา ซึ่งเขาใช้สายตาแบบนี้มองหล่อนตอนที่กำลังสอดใส่เข้ามา           โอ้...           น้ำตาลครางในอก สองพวงแก้มแดงระเรื่อ ก่อนจะหลบสายตาคมเข้ม           อัคเรศอมยิ้ม ยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กของน้ำตาล ก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็น           “ฉันทำกับข้าวไม่เป็น เธอคงได้กินแค่ไข่เจียวนะคืนนี้”           “เอ่อ... ตาลทำเองก็ได้ค่ะ”           “บอกให้นั่งเฉยๆ อย่าขัดคำสั่งสิ” อัคเรศทำเสียงดุๆ ใส่ จนหล่อนต้องนั่งก้มหน้าด้วยความขลาดกลัว บรรยากาศภายในห้องครัวเงียบกริบ มีเพียงแค่เสียงช้อนกระทบกับถ้วยเซรามิกที่อัคเรศกำลังตีไข่เท่านั้นที่ดังกังวานขึ้น น้ำตาลอดที่จะลอบมองเขาไม่ได้... อัคเรศยามที่สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับการตีไข่ ช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกิน รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนดวงหน้า ก่อนจะต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา เมื่อคนที่หล่อนแอบมองอยู่หันมาเห็นเข้าพอดี เขาวางชามใส่ไข่ที่ถูกตีจนขึ้นฟองลงกับโต๊ะ และเดินเข้ามาหาหล่อน “เอ่อ...” กลิ่นหอมละมุนจากเนื้อตัวกำยำของ อัคเรศโชยฟุ้งเข้ามาในโพรงจมูก และก็ทำให้หล่อนมึนงง “ถามจริงๆ เถอะ...” เขามาหยุดตรงหน้า โน้มตัวลงมาหาหล่อนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ นิ้วแกร่งจับคางมน และบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบประสานสายตา ดวงตาคมกริบของอัคเรศในยามนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงเสน่หา “ระหว่างฉันกับอาหาร เธอหิวอะไรมากกว่ากัน” “คุณ... กลาง...” เนื้อสาวร้อนผ่าว และพยายามหลบตาแต่ทำไม่ได้ เพราะเขาบีบคางเล็กแน่น พวงแก้มทั้งสองข้างก็ร้อนจัดคล้ายกับถูกก้อนถ่านร้อนๆ นาบเอาไว้ “ตอบสิ...” เขากระซิบเสียงกระเส่า “เอ่อ... คุณกลาง... ตาล... อยากกลับห้องค่ะ” “ไม่...” น้ำเสียงของเขากระเส่าต่างไปจากยามปกติเหลือเกิน “ตอบมาก่อน ว่าหิวอะไรมากกว่ากัน” “ตาล... เอ่อ...” “ถ้าไม่ตอบ... ฉันจะคิดเองเออเองแล้วนะ” หล่อนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอัคเรศถึงต้องมาหว่านเสน่ห์ให้หล่อนลุ่มหลงอีก ในเมื่อเขาเองก็มีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างกาย “ตาล... หิวข้าวค่ะ” หล่อนตอบออกไป และคิดว่าจะจบ แต่อัคเรศไม่เคยให้ใครทำลายความต้องการของตัวเองได้เหมือนเคย “แต่ฉันคิดว่าเธอโกหก...” “ตาลไม่ได้โกหก อะ!” ฝ่ามือใหญ่ตะปบลงกับเต้านมอวบอัด แสดงความคุ้นเคยด้วยการตวัดนิ้วถูไถกับห***มที่อยู่ใต้ชุดนอนของหล่อน เขารู้ว่าหล่อนไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน และนั่นก็ทำให้เขาปลุกเร้าจนกายสาวปั่นป่วนจนยากที่จะต่อต้านความต้องการล้ำลึกที่กำลังเต้นระริกอยู่ภายในใจได้ “อา... อ๊า...” อัคเรศอมยิ้มพึงพอใจ จับจ้องมองดวงหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อไม่วางตา “นี่แหละเธอ... น้ำตาล... อืมมม... ห***มเธอแข็งสู้นิ้วฉันดีจัง...” “อา... อะ... คุณกลาง... จะทำอะไรคะ” เขายกหล่อนขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะพาไปวางบนโต๊ะไม้ตัวยาว สองขาของหล่อนถูกแทรกกลางด้วยเรือนกายทรงพลัง “จะเอาเธอไง” “คุณกลาง... ไม่... อา... อ๊า...” “เธอก็รู้ว่าปฏิเสธฉันไม่ได้...” อัคเรศแสดงความเอาแต่ใจด้วยการช้อนใบหน้างาม และบดปากลงไปหาเรียวปากนุ่มที่เขารู้ดีว่ามันหวานแค่ไหน ส่วนฝ่ามือก็ลูบไล้ไปทั่วเนินสะโพกกลมกลึง วกมาที่ขาเรียว และตรงนั้น “อืมมม...” เขาหลุดเสียงครางออกมาด้วยความพึงพอใจ เมื่อนิ้วยาวพบกับความชุ่มชื่นร้อนฉ่าของน้ำตาล “อะ... อ๊า... ซี๊ดดด” นิ้วแกร่งไสลึกหยอกเย้ากับน้ำเสียวของน้ำตาลที่ไหลรินออกมามากมาย ก่อนจะกระซิบเสียงแปร่งพร่าที่ข้างใบหูเล็ก “เยิ้มขนาดนี้ ยังจะปากแข็งอีกนะ น้ำตาล... อืมมม” อัคเรศเต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาขยับนิ้วกับอวัยวะเพศของน้ำตาล ในขณะที่ปากกำลังงับติ่งหูเล็ก และเลียไล้ “อา... อ๊า... ซี๊ดดด” เจ้าของปากนุ่มที่ถูกบดจูบจนเห่อบวมครวญคราง ขยับบั้นท้ายตอบสนองการบดขยี้เม็ดสวาทของนิ้วยาวอย่างกระตือรือร้น “อ๊า... อ๊า...” อัคเรศชอบความเร่าร้อนของน้ำตาลเหลือเกิน หล่อนร้อนฉ่าง่ายดาย เพียงแต่ถูกเขาจูบ ก็ตอบสนองได้อย่างถึงพริกถึงขิง ชายหนุ่มผลักร่างอรชรให้นอนราบกับโต๊ะไม้ เอามือผลักสองขาเรียวให้แยกกว้างจนสุด จ้องมองความเป็นหญิงที่แย้มอ้าด้วยความหิวกระหาย และในที่สุดก็ก้มหน้าลงไปหา “อ๊ะ... คุณกลาง... อา... อ๊า...” หล่อนถูกอัคเรศตวัดลิ้นกับตรงนั้น... ความเป็นหญิงที่กำลังร้อนฉ่าปวดร้าว ลิ้นสากปาดเลียไล้ด้วยลีลาที่หล่อนต้องร่อนสะโพกขึ้นหา มือเล็กจิกกับโต๊ะไม้เอาไว้ ความเสียวซ่านทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่ลิ้นช่ำชองสัมผัสกับกลีบเนื้ออ่อน “อ๊า... ซี๊ดดดด อ๊า... เสียวววว” ยิ่งหล่อนครางเสียว และดิ้นเร่าๆ ใต้ปากกระด้างของเขา อัคเรศก็ยิ่งเพิ่มเลเวลการดูดเลียกลีบนางมากยิ่งขึ้น “อู๊ยยยย... อ๊า... คุณกลาง... ตาล... ตาลเสียววว อา...” มือที่เคยจิกครูดกับโต๊ะไม้ตอนนี้ยกขึ้นมาขยุ้มศีรษะของคนตัวโตแทน พร้อมกับร่อนเนินสาวขึ้นหาปากร้อนจัดอย่างไร้สติ “อ๊า... จะ... จะ... อ๊ายยยย” และเมื่อเขาจ้วงจุ้มลิ้นลงมาหาอีกครั้ง ความสุขสมแรงกล้าก็ระเบิดตูม หล่อนสั่นเทาไปทั้งตัว กระตุกไหวด้วยความเสียวซ่าน อัคเรศยังคงปาดเลียน้ำจากร่องสาวของหล่อน และเลียจนแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจูบปากหล่อน มือใหญ่สอดเข้าไปในชุดนอน และขยำเต้าอวบจนแทบเละ “อ๊า... ซี๊ดดด อา... คุณกลางขา... อ๊า...” หล่อนครางวิงวอนเมื่อเขาถอนจุมพิต และก้มลงดูดห***มเข้าไปโรมรันในอุ้งปาก กายสาวดิ้นเร่าๆ ด้วยความปรารถนาแรงกล้า ต้องการให้เขาสอดใส่เข้ามาหา และกระแทกให้สุดแรง “ได้โปรด... เอาตาล... คุณกลางขา... ซี๊ดดด กระแทกตาล... อา...” เสียงคำรามด้วยความพึงพอใจของอัคเรศดังขึ้น พร้อมกับเขาที่กระชากกางเกงนอนให้รูดต่ำลงไปด้วยความรีบร้อน น้ำตาลผงกศีรษะขึ้นเล็กน้อย ความใหญ่ยาวของอวัยวะเพศชายที่กำลังชูชันทำให้หล่อนถึงกับต้องสูดปากแรงๆ เขาใหญ่และยาว แถมมันยังดุดันกินไม่เคยอิ่ม แต่หล่อนก็รับมือมันได้ทุกครั้ง “อะ... อู๊ยยยยย อา...” หล่อนครางระรัวด้วยความเสียวระคนคับแน่น เมื่อเอ็นชายถูกผลักดันให้เข้ามาจนมิดด้าม ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ดื่มด่ำกับความแข็งแกร่งของเขาที่เริ่มต้นเคลื่อนไหว “ซี๊ดดด อู๊ยยยย อา... อ๊า... คุณกลางขา... อ๊า... เสียวววว” ขาเรียวยกขึ้นตวัดรอบเรือนกายทรงพลังของอัคเรศเอาไว้ หล่อนได้ยินเสียงเขาครางฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนที่จังหวะสวาทจะร้อนแรงจนกะพริบตาแทบไม่ทัน “โอ้ววว... โอ้วววว... ดูดดีจริงๆ โอ้ววว” โต๊ะไม้ถูกกระแทกจนโยกครืน แต่เจ้าของบั้นท้ายทรงพลังก็ยังคงกระหน่ำเอ็นเข้าหาร่องสาวไม่หยุด “อ๊า... อา... ซี๊ดดดด” หล่อนกับอัคเรศเคลื่อนไหวเข้าหากัน สอดประสานกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน กว่าไฟสวาทจะดับมอดลง ก็เมื่อน้ำกามของเขาแตกกระฉูดออกมานั่นเอง หล่อนมีความสุข... มีความสุขเหลือเกินกับสิ่งที่เกิดขึ้น... หญิงสาวนอนนิ่ง ความอิ่มเอมยังคงครอบงำ แม้ว่าเอ็นชายจะถูกถอดถอนออกไปจากร่องสาวแล้วก็ตาม “ลงมาจากโต๊ะได้แล้ว และรอกินไข่เจียวฝีมือของฉัน” เสียงห้าวที่มีแปร่งเล็กน้อยของอัคเรศทำให้คนที่ตกอยู่ในหมอกสวาทรู้สึกตัว หล่อนรีบตะเกียกตะกายลงจากโต๊ะไม้ และดึงเสื้อผ้าให้กลับมาอยู่ในตำแหน่งที่ควรอยู่ พวงแก้มแดงระเรื่อ ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องก้มหน้าซ่อนความอับอายเอาไว้เท่านั้น หล่อนไม่เคยต่อต้านอัคเรศได้เลย ไม่ว่าเขาจะต้องการเซ็กซ์ที่ไหน หล่อนก็พร้อมที่จะอ้าขาให้เขาเสมอ มันน่าอดสูเหลือเกิน...