มือใหญ่ตวัดพาดไปบนที่นอนข้างตัว เพราะมั่นใจว่าจะได้สัมผัสกับร่างอวบอิ่ม เนื้อเนียนนุ่มของแม่สาวขี้เมา แต่สิ่งที่ได้สัมผัสแท้จริงกลับมีแต่เพียงความเย็นเฉียบ และความว่างเปล่า
ดวงตาของปราณชลลืมขึ้น ก่อนจะมองไปที่ตำแหน่งที่นอนข้างตัว กรามแกร่งขบแน่น เมื่อสายตาก็พบกับความหมายเดียวกัน
หล่อนไปแล้ว...
“บ้าชิบ!”
เขาสบถพร้อมกับกระโจนลงไปจากเตียง หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมลวกๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องของโรงแรมม่านรูดออกไป
“ไม่คิดว่าคุณปราณจะค้างคืนเลยนะครับเนี่ย”
พนักงานที่คุ้นเคยกันดีเอ่ยแซว แต่เขาทำได้แค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น ก่อนจะถามหาผู้หญิงคนนั้น
“ผู้หญิงที่มากับผม เธอออกไปหรือยังครับ”
“อ๋อ ผมเห็นเธอออกไปตั้งแต่ตอนตีสามกว่าๆ แล้วล่ะครับ”
ชายหนุ่มกระแทกลมหายใจออกมาแรงๆ กับคำตอบที่ได้รับ
“เมื่อคืนคุณปราณคงกินมูมมามมากนะครับ”
คิ้วของปราณชลเลิกสูงเป็นแววคำถาม พนักงานตรงหน้าจึงพูดต่อออกมาอีก
“ก็ผมเห็น
