ติวเตอร์หน้าตึง

“ทำไมลิลต้องเรียนเพิ่มอีกคะแม่” เสียงโวยวายจากลลิลดังขึ้นหลังรู้ว่าวันนี้แม่เธอหาติวเตอร์พิเศษมาสอนเพิ่มเติมให้ ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าวันหยุดจะได้ออกไปเดินเที่ยวกับเพื่อนเหมือนเคย กลับต้องมาโดนบังคับให้เรียนเพิ่มแบบนี้เธอเลยโมโหเอามากๆ “แล้วแกไม่อยากสอบติดที่ดีๆรึไงล่ะ” “แต่คะแนนลิลก็ท็อปทุกเทอมอยู่แล้วนะคะ” ลลิลแย้งอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อแม่ต้องอยากให้เธอเก่งไปมากกว่านี้ด้วย หากคะแนนที่สอบไม่ได้เต็มเธอก็จะต้องโดนตำหนิทุกทีไป “แล้วแกจะให้มันมากขึ้นอีกไม่ได้รึไง อย่าเรื่องมากแม่หาครูให้แล้วแกมีหน้าที่เรียนก็เรียนไป” “แม่คะ” “เลิกเถียงสักที แม่มีธุระต้องไปทำนะอย่าทำตัวมีปัญหาได้มั้ย” “...” “อ้อ แล้วถ้าครูสอนพิเศษมาแกก็ทำตัวดีๆล่ะอย่าให้เค้ามาว่าแม่ได้นะจำไว้” คนเป็นแม่หันมากำชับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน บ้านหลังใหญ่ที่เหลือเพียงแค่ลลิลกับเหล่าแม่บ้านเพียงไม่กี่คนที่ต่างทำหน้าที่กันอยู่ ลลิลถอนหายใจก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เธออุตส่าห์ตั้งใจเรียนทำคะแนนดีๆมาตลอดเพื่อจะได้ขอเวลาอิสระช่วงวันหยุดเพื่อทำตามใจตัวเองบ้าง แต่ดูเหมือนพ่อกับแม่จะไม่เคยเห็นเลยว่าเธอทำได้ดีแค่ไหน นอกจากต้องดีที่สุด สมบูรณ์แบบที่สุดเท่านั้นถึงจะพอใจ ลลิลมองดูนาฬิกาเห็นว่ายังพอเหลือเวลาอยู่บ้างเลยหยิบมือถือมากดแชทหาเพื่อนสนิทในกลุ่มเพื่อระบายอารมณ์คุกรุ่นในตอนนี้ ‘มึงทำอะไรกันอ่ะ’ ‘กูนอนดูการ์ตูน’ ‘กูออกมาหาแฟน ไม่ตอบละนะจะหวานกันต่อ’ ‘โห นังแพรเพื่อนทรยศ ติดแฟนทุกวันแบบนี้ฟ้องแม่มึงดีมั้ย’ ลลิลที่หมั่นไส้คนมีแฟนรีบต่อว่า กล้าดียังไงมามีความสุขตอนที่เธอทุกข์ใจจะบ้าตายแบบนี้ ‘แล้วมึงเป็นไรเกรี้ยวกราดจังล่ะลิล กูก็อยู่กับแฟนเป็นปกติมั้ยวะ’ ‘ก็กูหงุดหงิด แม่กูหาครูมาติวเพิ่มแทนที่กูจะได้ออกไปเดินเที่ยวก็ไม่ได้ไปเนี่ย แม่ง’ ‘มึงจะเป็นหมอเหรอวะ เรียนไปไหนนักหนา’ ‘อือ กูจะเรียนหมอไง มึงลืมเหรอจีน’ ‘จีนมันเคยจำอะไรได้นอกจากการ์ตูนมึงก็รู้’ ‘เอาจริงๆกูอยากเป็นมันนะ ไม่เรียนก็ไปนั่งขายทองเฉยๆ’ ‘มึงมาโดนม๊ากูด่าทุกวันนี่มาจะได้รู้ ด่าจนชื่อการ์ตูนกูปลิวจากสมองหมดละ’ ‘โอ๊ย พวกมึงนี่นะไม่มีใครพอดีสักคนเลยแม่ง กูไปเดตต่อแล้วจริงๆนะแฟนกูรอนานแล้วเนี่ย’ ‘เออๆ ไปเหอะรำคาญมาก แล้วก็ป้องกันดีๆนะมึงอ่ะ’ ‘เออน่า ไม่เคยพลาดกูไม่ได้อยากเลี้ยงลูกตอนนี้นะ’ ‘แล้วกูอ่ะ ไปดูการ์ตูนต่อได้ยัง’ ‘เออๆ ไปเหอะเดี๋ยวกูนั่งทำใจต่อก่อน ถ้ามาแบบแก่ๆดุๆกูจะร้องไห้ให้ดู’ ‘มึงอาจจะเจอครูแซ่บๆจนอยากเรียนทุกวันก็ได้นะเว้ยลิล’ ‘เออ ถ้าครูหล่อก็อย่าลืมเอามาแชร์บ้างนะเว้ย’ ‘สมพรปากพวกมึงเถอะ กูไม่สนใจแล้วตอนนี้ขี้เกียจจะตายห่า’ ลลิลกดปิดแชทไว้แค่นั้นก่อนจะเอามือปิดหน้าแล้วนอนดิ้นอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องรับแขกราวกับเด็กถูกขัดใจ ก่อนจะต้องชะงักกับเสียงที่ได้ยินอยู่บนหัว “อาการแบบนี้ต้องไปหาหมอก่อนมั้ย” “ห้ะ! ใคร ใครคะ” ลลิลที่ยังตกใจตาโตก่อนจะเงยมองหน้าคนที่ก้มมองตัวเองอยู่ “คนที่จะมาสอนพิเศษเธอไง” “คะ!” ลลิลรีบผุดลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันไปมองคนที่บอกจะมาสอนชัดๆแล้วก็อ้าปากค้างตาโตอีกรอบ เครื่องหน้าคมคายกับรูปร่างที่สูงเหมือนนายแบบ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีเข้มที่เน้นสัดส่วนจนเห็นกล้ามเนื้อชัดเจนนั่น ทำเอาลลิลที่ไม่เคยเจอคนที่ออร่ากระจายแบบนี้มาก่อนถึงกับมองขึ้นลงหลายรอบด้วยความลืมตัว นี่ครูสอนพิเศษเธอแน่เหรอ คนที่ทั้งหล่อทั้งหุ่นดีเหมือนดาราแบบนี้เนี่ยนะ “มองเสร็จยัง ไม่ทักทายกันหน่อยเหรอครับ” “คะ อ๋อ คือ ค่ะ สวัสดีค่ะ” ลลิลยกมือไหว้ทักทายแบบไม่มีสติเท่าไรนักเพราะยังอึ้งอยู่ ไม่คิดไม่ฝันว่าครูสอนพิเศษที่แม่จ้างมาให้จะหล่อออร่าพุ่งจนแสบตาไปหมดแบบนี้ “เอาตรงไหนดี” “คะ!!” ลลิลเสียงดังอย่างลืมตัวเพราะประโยคนั้น ทำเอาคิดดีไม่ได้จริงๆ “จะเรียนตรงไหนครับนักเรียน” “อยากได้ เอ้ย! อยากเรียนที่ห้องนั้นค่ะ” ลลิลแทบอยากตบปากตัวเองที่เผลอพูดสิ่งที่คิดจนหน้าแดงไปหมด หากไม่ได้คิดไปเองเธอแอบเห็นว่าอีกคนอมยิ้มแวบนึง เพราะตอนนี้กลับมาทำหน้าตึงอีกแล้ว “ก็นำไปสิครับ จะได้รีบเสร็จไวๆ” ไม่รู้เพราะลลิลคิดลามกหรือครูสอนพิเศษพูดจากำกวมกันแน่ แต่ละประโยคถึงได้ชวนคิดลึกจนจิตใจเตลิดเปิดเปิงแบบนี้ ทำเอาลลิลที่ตั้งใจจะเกเรถึงกับเขวไปหมดเลย “คะ อ่อ ได้ค่ะ”