3. ขายขาด

ร่างบางก็อาบน้ำชำระร่างกายที่เหนี่ยวเนอะ แต่พออาบเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่าเสื้อผ้าถูกเขาฉีกไม่เหลือชิ้นดีแล้ว จึงพันผ้าเช็ดตัวเดินออกไป "..." โคลด์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ มองร่างบางที่สวมเพียงผ้าเช็ดตัวออกมา คิดจะอ่อยเขาหรือไง เหอะ! "คุณฉีกเสื้อผ้าของหนูหมดแล้ว" ร่างบางรีบบอกคนตัวโตที่นั่งเปลือยท่อนบนอวดซิกแพคอยู่บนเตียง พร้อมกับผมที่เกือบแห้ง เขาอาบน้ำแล้วงั้นเหรอ "เอาไป ทีนี้หมดเรื่องยัง" เขาเดินหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง แล้วเดินกลับออกมาพร้อมกับผ้าสีขาว โยนคลุมหัวเธอ "กางเกงล่ะ" ผิงอันถามเมื่อคลี่ผ้าออกดู มีเพียงเสื้อตัวใหญ่ตัวเดียว "อะไรก็เห็นหมดแล้วจะอายอะไรอีก" เขามองเธอหัวจรดเท้า มีตรงไหนบ้างที่เขาไม่เห็น ไม่ได้จับบ้าง ร่างบางหน้าร้อนผ่าวเมื่อเจอสายตาโลมเลีย รีบสาวเท้ากลับเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนผ้าเช็ดตัวเป็นเสื้อตัวใหญ่ของเขา มันไม่ได้ต่างจากผ้าเช็ดตัวเท่าไหร่เลย ข้างล่างโล่งมาก แต่เขาพูดแบบนั้นแล้ว ใครจะกล้าเถียงเล่า "ไปไหน!" เสียงเข้มเอ่ยถาม เมื่อร่างบางเดินไปที่ประตูห้องแทนที่จะเป็นเตียงนอน "เอาโทรศัพท์ จะโทรหาพ่อ" พูดจบมือเล็กก็เปิดประตูเดินออกไป ดีที่เธอจำทางได้นิดหน่อย เลยใช้เวลาไม่นานก็ถึงห้องกระจก เธอพึ่งสังเกตว่าในบ้านไม่มีคนอยู่แล้ว ผู้หญิงพวกนั้นได้หายตัวไปหมดแล้ว ตาโตกวาดมองหาโทรศัพท์ ผ่านเศษเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเพราะฝีมือของคนตัวโต ตอนนั้นเธอตกใจกลัวมาก แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาทีเธอก็... พอคิดย้อนกลับไปก็ทำเอาหน้าร้อนผ่าวขึ้นดื้อๆ เธอส่ายหัวสลัดความคิดนั้นออก แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาพ่อ ตู๊ดดด ตู๊ดดด 'มีอะไร' "คุณน้า! ไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ แล้วพ่อบาดเจ็บหรือเปล่า" หญิงสาวถามรัวเมื่อปลายสายรับเป็นเสียงผู้หญิง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร แม่เลี้ยงเธอไง 'อือ ไม่เป็นไร มีคนเอาเงินมาให้ทัน แต่ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดฉันกับพ่อแกคงเป็นศพไปแล้ว!' น้ำเสียงไม่พอใจ แต่ผิงอันก็เข้าใจ ตอนนั้นพวกท่านคงกลัวมากๆ "ไม่เป็นไรก็ดีแล้วค่ะ ตอนนี้คุณพ่ออยู่ไหนคะ" 'อาบน้ำ' "คืนนี้หนูไม่กลับบ้านนะคะ" เธอบอกเพราะกลัวพวกท่านเป็นห่วง เพราะดูท่าแล้ว โคลด์คงไม่ปล่อยให้เธอกลับง่ายๆ 'แล้วแกอยู่ไหน' "รีสอร์ตคุณโคลด์ค่ะ" 'อือ ทำตัวดีๆ' ว่าแล้วสายก็ตัดไป "ค่ะ" ผิงอันตอบรับมองโทรศัพท์ที่ไม่มีสายแล้ว ก่อนจะก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้น แล้วกลับไปยังห้องนอน "เก็บเศษผ้ามาทำไม" โคลด์ที่นั่งทำงานไปพลาง ถามหญิงสาวที่เดินหอบเศษผ้าเข้ามาในห้องนอน "ทิ้งไง ของคุณโคลด์เอาไว้ไหนคะ" เธอวางผ้าลงแยกของเธอกับของเขา "ตะกร้าซัก" โคลด์พยักพเยิดหน้าไปห้องน้ำ ในใจนึกสงสัยกับนิสัยของเด็กคนนี้ ผิงอันเดินเอาผ้าเขาไปใส่ตระกร้า ส่วนเสื้อผ้าตัวเองที่ขาดเอาทิ้งลงถังขยะ "จะนอนได้ยังวะ" เขาถามร่างบางที่เดินออกจากห้องน้ำ นี่มันตีไหนแล้ว เขาง่วง เต็มทน ผิงอันไม่กล้าสบตา เดินอ้อมเตียงขึ้นไปนอนอีกฝั่ง ก่อนที่โคลด์จะปิดแล็ปท็อปปิดไฟล้มตัวลงนอน แต่แล้วเสียงเล็กก็ดังขึ้นอีกครั้ง "หนาว" "จิ๊!" เขาทำเสียงไม่พอใจ ดึงร่างบางเข้ามากอด แล้วถามเสียงห้วน "อุ่นยัง" "อือ" ผิงอันพยักหน้าตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าเขาจะกอดเธอแบบนี้ แต่ไม่ปฏิเสธว่ามันอุ่นขึ้นจริงๆ แผงอกล่ำของเขามันอบอุ่นน่าแปลกใจ และรู้สึกปลอดถัยในคราวเดียวกัน ไม่นานทั้งสองก็เข้าสู่ห่วงนิทรา เพราะเหนื่อยจากกิจกรรมก่อนหน้าบวกกับเวลาตอนนี้ดึกมากแล้ว รุ่งเช้า ร่างบางตื่นมาในห้องที่ดูแปลกตา สมองเธอคำนวณผลอยู่ครู่หนึ่ง จึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้อยู่ไหน และเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่เห็นคนที่นอนกอดเมื่อคืนแล้ว ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ ถ้ากลับบ้านเลยก็ไม่มีชุดใส่ แถมเขายังไม่อนุญาตอีก จึงลุกเดินตามหา "นั่นพ่อกับคุณน้านี่" คนตัวเล็กยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นพ่อกับแม่เลี้ยงกำลังนั่งคุยกับโคลด์อยู่กลางห้องโถง พวกท่านคงเป็นห่วงเธอมาก ถึงได้มาตามถึงที่นี่ คิดได้แบบนั้นเท้าเล็กก็รีบเดินลงบันได แต่ทว่า "ผมขอเงินเพิ่มอีกยี่สิบล้าน" นายประจักษ์บอกโคลด์ ที่นั่งหน้านิ่งมองสองสามีภรรยาที่บุกมาหาเขาถึงที่ ส่วนทางฝั่งของผิงอันที่ได้ยินแบบนั่น เท้าเล็กก็ชะงักเท้าแล้วถอยหลังไปหลบมุมบันได "ค่าอะไร" โคลด์ถามเสียงเรียบ "ค่าตัวลูกสาวผมไง ผมเลี้ยงมาดีขนาดไหน แค่ห้าสิบล้านคงไม่พอ" "ใช่ค่ะ! ดีแค่ไหนพวกเราไม่เรียกคุณร้อยล้าน" "เลี้ยงดีจนต้องมาขายตัว ใช้หนี้พนันให้พวกคุณเลยนะ" โคลด์เหยียดยิ้มมุมปากกับคำว่าเลี้ยงดี และจำนวนเงินที่คุณหญิงใหม่เรียก "มันจะมากไปแล้วนะ!" คุณหญิงใหม่โกรธเลือดขึ้นหน้า ที่โดนตอบกลับแบบนั้น แต่เธอไม่มีทางยอมกลับไปมือเปล่าแน่ จึงยื่นข้อเสนอใหม่ "สามสิบล้านขายขาด" "ขายขาด?" โคลด์เลิกคิ้วสูง ให้ขยายความอีกที "พวกเราจะไม่มายุ่งกับคุณอีก" นายประจักษ์บอก "ไม่ยุ่งกับยัยเด็กนั่นสิถึงจะถูก เคน!" โคลด์พึมพำ แล้วเรียกมือขวาคนสนิทด้วยน้ำเสียงดุดัน "เซ็นตรงนี้ แล้วพวกคุณจะได้เงินสามสิบล้าน" เคนวางเอกสารลงตรงหน้าสองสามีภรรยา