5. อีตัว

นับตั้งแต่วันที่โดนขาย ผิงอันก็อยู่ในพูลวิล่าแห่งนี้ได้เกือบอาทิตย์แล้ว วันๆ เธอแทบไม่ได้ทำอะไร มีหน้าที่แค่ทำให้โคลด์พอใจเท่านั้น แต่มันว่างเกินไป เธอจึงชอบช่วยแม่บ้านทำนั่นทำนี่ ถึงจะโดนห้ามบ่อยๆ ก็เถอะ และวันนี้ไม่มีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด เธอจึงว่างไม่มีอะไรทำ เตร็ดเตร่ไปมา เอาอ่านหนังสือที่พอจะมีในบ้านออกมาอ่านที่สวน "แกว่าคนนี้กี่วัน" "ไม่เกินอาทิตย์หรอก" "แต่ได้ยินว่าคุณเขาให้อยู่ห้องเดียวกันเลยนะ" "จริงเหรอ เป็นไปได้ไง หรือว่าคนนี้จริงจัง" "จริงจังบ้าบออะไร เห็นว่าเธอเป็นอีตัว" คนสวนที่เดินผ่านหน้าบ้านแอบนินทา โดยไม่รู้ว่าอีกฝั่งของรั้วต้นไม้มีคนนั่งอยู่ ผิงอันที่ได้ยินทุกประโยคนินทา ก็รู้สึกหน้าชา ถึงไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่เธอก็รู้ดีว่าหมายถึงเธอ "อีตัวงั้นเหรอ" ร่างบางพึมพำ เม้มปากแน่นห้ามน้ำตาที่คลอเบ้านั่นไหล ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้าน พรึ่บ ร่างบางนั่งลงข้างๆ โคลด์ ที่นั่งทำงานอยู่ห้องนั่นเล่น ซุกหน้าลงระหว่างแผ่นหลังกว้างกับโซฟา แล้วถามออกไปเบาๆ "หนูเป็นอีตัวเหรอ" "ใครบอก" โคลด์ชะงักมือ มองร่างบางที่ซุกหน้าลงกับช่องว่างระหว่างหลังกับโซฟา "...." เงียบไม่ตอบ "มองหน้าฉัน" เขาสั่งเสียงเข้ม ร่างบางจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตา ยังไม่พูดอะไร น้ำตาที่กลั้นไว้ ก็ไหลอาบแก้ม แหมะ "คนอื่นบอกว่าเธอเป็นอะไร ก็เป็นตามเขาพูดงั้นเหรอ" มือโตยื่นมาเช็ดน้ำตาให้ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกสงสารหญิงสาว สวบ "ก็หนูขายตัวให้คุณโคลด์จริงๆ" เธอโผเข้ากอดเอวสอบ บอกเสียงอู้อี้กับอกแกร่ง "ยอมรับว่าตัวเองเป็น?" เขามองเด็กสาวที่กอดซุกอกแน่น เธอเห็นเขาเป็นที่พึ่งแล้วสินะ หึ! "หนูขายให้คุณคนเดียว" เธอส่ายหัวรัวไม่ยอมรับ แต่ถึงจะเป็นจริงๆ เธอก็เป็นอีตัวที่ราคาแพงที่สุดแหละ หญิงสาวคิดในใจ "สำหรับฉันเธอไม่ใช่อีตัว" "คุณโคลด์" ผิงอันเงยหน้ามอง รู้สึกซาบซึ้งใจ เขาไม่ได้มองเธอเป็นอีตัวเหมือนคนอื่น แหมะ! น้ำตาไหลอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ได้เสียใจ ซาบซึ้งต่างหาก "อยากไปเที่ยวต่างประเทศมั้ย" โคลด์ใช้หลังมือปาดน้ำตาให้ อย่างอ่อนโยน พร้อมสายตาที่ดูอบอุ่น มันทำให้หัวใจเธอเต้นรัว "ต่างประเทศเหรอ" ร่างบางดีดตัวนั่งตัวตรง ปาดน้ำตาที่กำลังไหลทิ้ง เมื่อได้ยินคำว่าต่างประเทศ "ฉันต้องไปทำงาน ถ้าเธอไม่ไป คงไม่เจอกันเป็นเดือน" "ไป^^" หญิงสาวรีบตอบ เรื่องอะไรเธอจะไม่ไปเล่า เธอไม่เคยไปเที่ยวต่างประเทศสักครั้งเลยนะ ทุกครั้งที่ขอพ่อ แม่เลี้ยงก็จะคัดค้านตลอด แต่น้องสาวเธอกลับได้ไป แถมยังได้ไปเรียนต่อต่างประเทศอีกด้วย โคลด์เห็นท่าทางดีใจของหญิงสาวก็ยิ้มพอใจ "งั้นคืนนี้ทำให้ฉันพอใจ" เขาก้มลงบอกเสียงแหบพร่า มือโตที่วางบนเอวคอดลูบไล้ไปมา ทำให้ร่างบางหน้าแดงซ่าน "ทุกคืนที่ผ่านมาไม่พอใจเหรอ?" ใบหน้าสวยเอียงมอง พยายามเก็บอาการเขิน "หึ ช่างพูดนักนะ" เขากระตุกยิ้ม บีบจมูกรั้นอย่างมันเขี้ยว เพราะแบบนี้หรือเปล่านะ "คิก ^^" เธอหัวเราะคิกคักชอบใจ โอบกอดร่างโตแน่นขึ้น ลืมความเศร้าก่อนหน้าสิ้น ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่กับเขา เธอถึงสบายใจมากขนาดนี้ แต่บางเวลาก็รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ ยังไงไม่รู้เหมือนกัน "ทำงานเหรอคะ" ร่างบางมองแล็ปท็อป "อือ" เขาตอบในลำคอ ตามองแล็ปท็อปหน้าตาเคร่งเครียด แต่มือยังโอบกอดร่างบางอยู่ ผิงอันมองเสี้ยงหน้าคมพลางคิดในใจ ว่าเขาเท่มาก หล่อมากๆ เหมือนพวกพระเอกในซีรีย์เลย คุณโคลด์ของเธอหล่อที่สุด "เดี๋ยวผิงไปเอาของว่างให้นะ" เธอดึงตัวเองออกจากภวังค์ ถ้าได้กินของว่างเขาอาจจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง "..." โคลด์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงพยักหน้านิดหน่อยเท่านั้น ผิงอันยิ้มหวานให้ แล้วก็ลุกขึ้นเดินเข้าครัว ดูว่ามีผลไม้อะไรบ้าง ก่อนจะนำไปเสิร์ฟ ที่นี่ไม่ต้องทำอะไรเลย ของว่างก็มีเตรียมไว้ให้พร้อม พวกเค้กของหวาน ก็เอาออกมาใส่จานกินได้เลย สะดวกสบายมาก