ทั้งสองกลับมาถึงบ้านก็เย็นมากแล้ว กิ่งมะขามที่ถูกตัดลงมายังคงอยู่ที่เดิม เพราะไม่มีใครกล้าแตะ ต้องรอคำสั่งเสียก่อน แม้กระทั่งเคนและนุกซ์ก็ไม่กล้ายุ่ง
ผิงอันยืนมองต้นมะขามรักที่กิ่งหายไปเกือบครึ่งต้น เธอยังรู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อเช้า ต้นมะขามจะเจ็บมั้ยนะ ร้องไห้หรือเปล่า
"จ้องอีกนานมั้ย จะออกมานอนเฝ้ารึไง" โคลด์ถามคนตัวเล็กที่ไม่ยอมเดินเข้าบ้านเสียที และนั่นทำให้เธอคิดอะไรออก
"...." ร่างบางรีบสาวเท้าเข้าบ้าน เดินตรงไปยังห้องเก็บของ ดึงลากเต็นท์ผ่านหน้าโคลด์ออกไปที่ต้นมะขาม
"อย่าบอกนะ!" โคลด์มองตามหลังร่างบางไป รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
ร่างโตกุมขมับ ทิ้งตัวลงนั่งโซฟาในห้องนั่งเล่น มองร่างบางกางเต็นท์ เดินเข้าออกหอบผ้าห่มหมอนออกไป
"ผิงอันอยู่ไหนครับนาย" เคนเดินเข้ามาสอดส่องสายตาหาร่างบาง
"ถามหาทำไม!" โคลด์ตวัดสายตามองลูกน้องอย่างไม่ชอบใจ
"ผมเอาของที่หาซื้อเมื่อเช้าไม่ได้มาให้ครับ
