บทที่ 21 ไปจนนิรันดร์ บทส่งท้าย

เทียนกัลยาภัคเดินทางมาถึงปูซานและตรงดิ่งไปหาปัญนิตาทันที ตั้งแต่ที่หญิงสาวไปอยู่กับซูโฮก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลยชีวิตของหญิงสาวก็มีแค่ปัญนิตาที่เป็นเพื่อนในยามทุกข์และยามสุข “สวยขึ้นหรือเปล่า” ปัญนิตาทักทายเพื่อนก่อนเพราะไม่ได้เจอหน้ากันตั้งแต่วันนั้น ถมเพื่อนก็สวยขึ้นจนผิดหูผิดตา “ก็ปกตินะไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปเลย” อาจจะเพราะช่วงนี้ชีวิตกำลังมีความสุขเลยทำให้ดูสวยขึ้น “เล่าเรื่องยัยมีนมาหน่อยสิ” “เห็นว่าถูกจับกลับไทยไปแล้ว” เทียนกัลยาภัคไม่อยากจะพูดอะไรมากไปกว่านี้เพราะเรื่องก็ผ่านมาแล้ว “ยัยนั่นโลภมากเอง สมแล้วแหละ” ปัญนิตาพูดขึ้นมาอย่างเจ็บแค้นแทนที่จะเห็นใจเพื่อนแต่เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนแถมยังทำร้ายคนที่หวังดีอีก “ตาจะกลับไทยเมื่อไรเหรอ” “ปีหน้านะ ตาคิดไว้แล้วกลับไปทำงานที่บ้านเราดีกว่า” ไม่มีอะไรที่จะสุขใจเท่าอยู่บ้านแล้ว “เทียนก็ต้องอยู่นี่คนเดียวแล้วสิ” แค่คิดก็ใจหายแล้วหากเพ