ลุงยามกล้ามบึก

นิยายชุดนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้น 4 เรื่อง ได้แก่ 1.ลุงยามกล้ามบึก 2.ลุงเด็ดยอดอึด 3.คุณลุงสุดสวาท 4.คุณลุงขา...เบาได้เบา บทนำ ลุงยามกล้ามบึก หนึ่งอาทิตย์ก่อนปีใหม่ วีณา หรือ ณา สาวสวยวัยยี่สิบห้าปี ซึ่งทำหน้าที่เป็นฝ่ายนิติบุคคลของอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง ย่านรังสิต เธอเป็นสาวโสด ไร้แฟนมานานแรมปี จึงไม่มีแพลนจะไปเที่ยวไหน เหมือนใคร ๆ เขา เจ้าหล่อนจึงขออยู่เงียบ ๆ ทำงานของตัวเองไปตามปกติดีกว่า และช่วงวันหยุดยาวแบบนี้ แน่นอนหละว่าลูกบ้านแทบจะทุกครอบครัว ต้องเดินทางกลับต่างจังหวัด หรือไม่ก็ไปเที่ยวถ่ายภาพ ดูไฟสวย ๆ ในเมืองกัน จนตึกเงียบเหงาเลยทีเดียว แต่ถึงจะเป็น ช่วงเทศกาลที่น่ารื่นเริง ขนาดไหนก็ยังมีคนอีกหลาย ๆ อาชีพ ที่มักจะไม่ได้หยุดกันเหมือน ๆ กับวีณา นั่นแหละ และหนึ่งในนั้นก็คือ ฝ่าย รปภ.ที่ต้องอยู่ดูแลความปลอดภัยของอพาร์ทเม้นท์ “สวัสดีครับ ผมชื่อ ประชา ครับ จะมาประจำการช่วงกลางคืน ตลอดอาทิตย์นี้ แทนสมหมายครับ” ประชา หนุ่มใหญ่วัยห้าสิบสองปี ที่มีใบหน้าหล่อคมเข้ม และมีรูปร่างที่สูงชะลูดบึกบึน ราวกับพวกนักมวยแชมป์เปี้ยน ยังไงยังงั้น เดินเข้ามารายงานตัว กับสาวสวยฝ่ายนิติบุคคลของตึกในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเข้ม ด้วยท่าทางขึงขัง แต่แววตานั้น กลับดูเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม ขณะที่หญิงสาวตรงหน้าเขา ยังคงนั่งก้มหน้าก้มตา เช็คดูเอกสารบนโต๊ะอยู่ “เอาอีกแล้ว ลุงสมหมายเนี่ย! ถึงช่วงเทศกาลทีไร ลาไปเที่ยวทุกที” วีณาบ่นเบา ๆ แล้วเงยหน้า ขึ้นมาหาลุงยามวัยคราวพ่อ ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แวบแรกที่เห็นหน้าของประชา เธอถึงกับไม่อยากเชื่อว่า เขาคือชายวัยดึกอายุห้าสิบกว่า ๆ อย่างในเอกสารบอก เพราะเอาเข้าจริง ๆ ลุงแกช่างดูดีและล่ำบึ้ก เสียจนน่าแปลกใจนัก เธอจึงแอบคิดเอาว่า ประชาคงจะดูแลตัวเองดี และหมั่นออกกำลังกายบ่อย ๆ กระมัง “เอ่อ...พี่ อุ๊ย! ละ ละ ลุงประชา ใช่มั้ยคะ?” “ครับผม! มาเข้ากะแทนไอ้หมายครับ ถ้าคุณหนูณา มีอะไรให้ผมรับใช้ ก็บอกได้เลยนะครับ ผมยินดี” รปภ.หนุ่มใหญ่ส่งยิ้มหวานให้ แววตาเป็นประกาย บ่งบอกให้รู้ ถึงความปลื้มปริ่ม ที่เขามีต่อความสวยน่ารักของเธอ จนออกนอกหน้า แม้สาวเจ้าจะรู้สึกหวิว ๆ กับใบหน้าคมเข้ม และรอยยิ้มกระชากใจนั้น อยู่พอสมควร แต่วีณาก็ไม่คิด ที่จะสานต่ออะไรด้วยหรอก อย่าลืมนะว่า ลุงแกเป็นแค่ยาม แถมอายุอานาม ก็คราวพ่อเข้าไปแล้ว ถึงแม้ว่า รปภ.หนุ่มใหญ่คนนี้ จะดูดีน่าสนใจสักแค่ไหน เธอก็ต้องวางตัวให้สูงกว่า และไม่ชายตามองแน่ ๆ หญิงสาวแอบคิดอย่างนั้นในใจ “อื้ม...ไม่ต้องหรอกค่ะ! แต่ลุงห้ามแอบหลับในเวลางานก็แล้วกัน ไม่งั้น...หนูฟ้องบริษัทลุงนะ”