สายวันต่อมา...
ตอนนี้ฉันอยู่แมคโครกับแม่และพี่โคมไฟ มาซื้อของเข้าร้านอย่างที่แม่บอกไว้เมื่อคืน มาได้ประมาณ 2 ชั่วโมงแล้ว แม่ฉันเดินวน ๆ อยู่ในแมคโครนี่แหละ
นี่ล่าสุดเดินไปดูของสด บอกให้ฉันคิดเงินแล้วออกมารอที่รถกับพี่โคมไฟ
ตั้งแต่มาฉันกับพี่โคมไฟเรายังไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ เมื่อเช้าเขาก็มาใส่บาตรด้วย ตามคำชวนของแม่ฉัน
ดูเอาเถอะแม่ของฉัน บทจะบุกก็เอาซะฉันตั้งตัวไม่ทัน
“น้ำครับ” พี่โคมไฟยื่นขวดน้ำปล่าที่ซื้อมาให้ฉัน
“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับน้ำมาดื่ม และพูดอีกว่า “แม่ช้าก็เลยลำบากพี่เลย”
แม่ช้าจริง ๆ ฉันเดินจนปวดขาไปหมด ไม่เข้าใจว่าแม่ไม่ปวดขาบ้างหรือไง
“ไม่ลำบากหรอก พี่มากับแม่บ่อยแล้ว” พี่โคมไฟยิ้มอ่อนโยน ในขณะที่ฉันยิ้มไม่ออก
“หอมนึกว่าเราคุยกันเข้าใจแล้ว” ฉันตัดสินใจพูดออกมา
ฉันไม่ชอบความอึดอัด ไม่ชอบให้ชีวิตยุ่งยาก แค่ลำพังมีนาวในชีวิตฉันก็ปวดหัวเพียงพอแล้ว
แล้วถ้าบางคนถามว่า ทำไมกั
