**ปิ่นปัก**
ผ่านไปประมาณ 5 ชั่วโมง~ เรากับเสี่ยดีนก็พากันไปนั่งเฝ้าพลอย ใจจริงเราโคตรห่วงพลอยเลย ถึงพลอยจะทำอะไรไม่ดีกับเราไว้มากมายก็เหอะ แต่มันเป็นเพราะเราหรือเปล่าที่ทำให้ชีวิตพลอยต้องเป็นแบบนี้....
พรึ่บบบ!!
ตาพลอยเปิดขึ้น แล้วค่อยๆ หันซ้ายหันขวา จนตาพลอยหยุดมาจ้องตรงที่เรา พลอยค่อยๆ ดีดตัวเองขึ้นออกจากเตียงโรงพยาบาลช้าๆ แต่สายตาพลอยมองมาที่เรากับเสี่ยดีนอย่างใจจดใจจ่อ ไม่มีแม้จะละสายตาไปสักวินาทีเดียวเลย ก่อนที่จะร้องอาละวาดออกมาลั่น!
พลอย: พ~ พวกแก~ กรี๊ดดดดดดดดดดดๆๆ!!!! ออกไปปปป!!! กรี๊ดดดดดก!! ออกไปปปปป!!! กูเกลียดพวกมึงงงงง!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดๆๆ!!!
เรา: พลอย~ ตั้งสติก่อนนะ!
เรารีบวิ่งไปกดปุ่มตรงหัวเตียงเพื่อเรียกคุณหมอ แต่ถูกพลอยผลักออกไปเต็มแรงแต่ดีที่**เสี่ยดีน**รับไว้ทัน ก่อนที่พลอยจะดึงและพังของทุกอย่างที่อยู่ใกล้ตัวพลอยจนเละตุ้มเป๊ะไปหมด แก้วน้ำนี่แตกกระจัดกระจายเกลื่อน
