ฟุ้บบบบบบบบบ~~
" พลอยยยย!!!!!!!! "
พลอยนางพูดไม่ทันจบ ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆ หมดสติไป เสี่ยดีนเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวพลอยเข้ามากอดอย่างหวุดหวิดทันที
เสี่ยดีน: พลอย~ พลอย~ ฟื้นสิ้ (พยายามเรียกพลอยให้ฟื้น แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ)
เรา: ฮ่าาๆ ตลกฉิบหายเลย!! อีกคนก็โง่อีกคนก็ตอแหล!! เหมาะสมกันจริงๆ ฮ่าาาๆ ฮึกกกๆ (เราทั้งหัวเราะทั้งน้ำตาคลอออกมาอย่างคนบ้าคลั่ง จะหาว่าเราบ้าก็ได้ เพราะตอนนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกันเลย)
เสี่ยดีน: กูรู้ว่ามึงไม่ใช่คนไม่ดี~ กูเข้าใจมึงนะปิ่น~ เป็นเพราะกูเองแหละ กูขอโทษ~ แต่กูรักมึงจริงๆ นะ
เรา: รักหรอ? ฮ่าาาาาๆ นี่หรอวะ? การกระทำที่มึงบอกว่ารักกูอะ!!!
เสี่ยดีน: ....
เราหลับตา ตั้งสติตัวเองให้ได้มากที่สุด เรายอม.... ยอมแพ้แล้ว.... ยอมทุกอย่าง..... ยอมแล้วจริงๆ....
ฟู้ววววว~
เราหายใจออกมาทางปากและจมูกพร้อมกันเบาๆ ก่อนจะพูดตัดพ้อให้คนตรงหน้าฟัง
เรา: ขอให้
