[Hoy…Talk]
การที่เกิดเป็นผมนี่มันลำบากนะครับ เพราะต้องคอยห่วงทั้งปั้นแหละดุจ ตอนนี้มีโอกาสผมก็จะคว้าไว้ แต่ถ้ามันไม่ใช่จริง ๆ ก็แค่ปล่อยและถอยออกมาแค่นั้น
“พี่รักเพื่อนส้มแล้วเหรอ?” ส้มถามผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ส้ม! พูดถามเยอะไปแล้วนะ” ดุจหันไปเอ็ดเธอเสียงเบา
“ก็กูอยากรู้นิ หรือมึงไม่อยาก?”
“ส้ม…”
“ไม่เป็นไรครับ พี่ตอบได้” ผมแทรกดุจขึ้น “ตอนนี้ยังไม่ได้รัก แต่ก็รู้สึกดี” ผมตอบตามความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนี้
ผมรู้สึกดีกับดุจจริง ๆ เพราะผูกพันกันมานาน แต่ความรู้สึกดีที่มีมันเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่เลือนลาง บอกไม่ได้ว่ารักหรือแค่ผูกพัน ผมยังแยกไม่ออกอาจจะเป็นเพราะนี่มันแค่เริ่มต้นมั้ง ทุกอย่างที่เกี่ยวกับดุจผมเลยต้องใช้เวลา เหมือน ๆ กับที่ผมใช้เวลาในการที่จะลบลืมกลิ่น...
หลังจากนั้นส้มเธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก ดุจจึงเปลี่ยนเรื่องคุย จนขับรถเข้ามาจอดในปั้มเพื่อพักรถและเข้าห้องน้ำ แล้ว
