[Hoy…Talk]
“เอ้า! พอแล้วร้องจนตาแดงหมดแล้วเนี่ย” ผมผละกอดออกเบา ๆ พร้อมกับพูดขึ้น หลังจากที่นั่งกอดปั้นไว้เกือบนี่สิบนาทีที่มันเอาแต่ร้องสะอึกสะอื้น
“ก็มันเสียใจนิ ฮึก! ไม่เป็นมันไม่ได้เหรอเฮีย?” ยังครับ ยังวกกลับมาที่เรื่องดุจอีก
“เอาเป็นว่าให้เวลามันทำหน้าทีของมันแล้วกันเนอะ ถ้าน้องไม่สบายใจที่จะให้ดุจมาค้างที่บ้านนี้ เฮียยินดีที่จะไม่พามา โอเคไหม? ทุกอย่างที่บ้านนี้ยังเหมือนเดิม แต่น้องต้องเปิดใจคุยกับดุจให้มากขึ้น” ผมใช้ห้วเเม่มือเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหวานที่เลอะออกให้ แล้วพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน
“ฮึก ทำไม่ได้หรอก คนมันเกลียดไปแล้ว แล้วจะให้ยอมรับได้ไง แล้วอีกอย่างเฮียคงไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหมต่อจากนี้ จะลืมน้องไม่มีเวลาให้น้องอีกแล้วใช่ไหม?” ปั้นพูดทั้งสะอื้น มองหน้าผมอย่างรอคำตอบ
“ใครบอกน้องหะ ทุกอย่างมันก็ยังจะเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น น้องต้องการให้เฮียมาหา น้อง
