Episode 5

เที่ยงคืนครึ่งเวลาเลิกงาน กลับก็ไม่ได้ เสือกมาสายเอง ก็ต้องมานั่งง่วงๆอยู่ในห้องประชุม ผู้แม่งก็ไม่ได้อีกทั้งๆที่ มีคนเข้าหาตัวเราเยอะ แต่เสือกไม่เอาสักคน ไม่เข้าใจ ตัวกูเองเลยสักนิด เราเดินเข้าห้องประชุมไป ด้วยอาการง่วงๆเมาๆปนๆกัน ไป เรานั่งอยู่คนเดียวโดดๆเลยคนอื่นยังไม่มา ส่วนบีเดิน ไปเข้าห้องน้ำ เดี่ยวจะตามมาทีหลัง เรานั่งไปไม่นาน แต่ทำไมเหมือนนั่งเป็นวันๆเลยวะ หัว เราเริ่มหมุนติ้วๆ แอร์ก็เย็นฉ่ำ บรรยากาศมันน่านอน จริงๆ ตาเราค่อยๆปิดลง จากนั้นก็ หึ!! หลับคาโต๊ะจ้าาา เดี่ยวบีมันมาคงปลุกเราเองแหละ แต่ทำไมโต๊ะมันนุ่มๆดี จังว้ะ แต่ช่างมันเหอะ ยิ่งเมายิ่งคิดอะไรบ้าๆ ปกติไม่เมาก็บ้าอยู่แล้ววว บี: ปิ่น! มึงตื่นนนน (พูดแล้วเขย่าตัวเราเบาๆ) เรา: อื้ออออส์ ขออีก5นาที (ปิดตาพูด) บี: ไม่ได้ ถึงตื่นขึ้นมาก่อน เรา: เออๆ อื้อออส์ ตาเราค่อยๆเปิด เห็นสายตาทุกคนจ้องมองมาที่เรา มอง ไรค้ะ!! ไม่เคยเห็นคนหลับหรอ!! เดี่ยวแม่ตบ!! เรายก หัวเราขึ้นจากโต๊ะ เรา: เชี้ยยยย!! บีทำไมมึงไม่รีบปลูกกูว้ะ บี: กูก็ปลุกมึงหลายครั้งแล้ว แต่มึงไม่ตื่น เราตื่นมา ก็หลับคาอกของ.... คุณ...ปืน!!! เราเงยหน้า ขึ้นไปมอง ก่อนจะอุทานชื่อเขาออกมา เขาไม่พูดอะไร ยกยิ้มมุมปากอย่างหล่อๆ แล้วไปนั่งตรงหัวโต๊ะ กับคุณ ป่าน และผู้ชายอีกคน อีเหี้ยยย เสี่ยป่า!!! เจ๊ต่าย: สวัสดีเสี่ยปืน กับเสี่ยดีนสิค่ะเด็กๆ ทุกคน: สวัดดีค่ะ คุณป่าน: ปืนกับดีนเป็นลูกชายของพี่สาวฉันเอง ดีนเป็นพี่ ปืนเป็นน้อง และทั้งสองจะมาช่วยงานที่นี่ เพราะผับนี้ไม่ใช่ของฉันหรอก แต่เป็นของพี่ชายเขาเสี่ยสงคราม พ่อกับแม่กับพี่ชายเสี่ยปืนกับเสี่ยดีนต้องหล่อสวยมากๆแน่ๆ ดูลูกสิ คนพี่ก็หล่อ คนน้องก็หล่อ แต่คนพี่หล่อกว่า หล่อโหด เพราะมันสักแต่ความจริงถ้าเสี่ยดีนมันยิ้มหน้าหวานมาก เลยนะ ขนาดหน้านิ่งยังหล่อขนาดนี้ อยากจะหยิกแก้มมันซักทีสองที มันเขี้ยวววว55555 ตูน: ก็ไม่บอกตั้งแต่แรก ปล่อยให้ฉันยกมือไหว้ตั้งนาน (พูดเบาๆแต่เรานี่ได้ยินเต็มสองหู เพราะเสือกนั่งใกล้มัน อีเนรคุณ) เจ๊ต่าย: และคืนนี้คุณป่านทุ่มสุดตัวเลี้ยงฉลองทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย บี: คุณป่านจะไปไหนหรอคะ (บีมึงจะถามทำไม นั่ง เงียบๆเหมือนกูนี่ ความจริงเราพูดมากนะ แต่พอเจอเสี่ยปืนกับเสี่ยดีน ใบ้แดก มันช็อคอยู่) เจ๊ต่าย: พรุ่งนี้คุณป่านจะต้องบินไปต่างประเทศ ไปทำ ธุรกิจกับสามีที่โน่น และคงจะอยู่โน่นยาวเลย เรา: รู้ดีจังเลยนะเจ๊ (พอหายช็อคก็พูดแซวเจ๊เลย) เจ๊ต่าย: ด่าเจ๊ว่าเสือกตรงๆเลยก็ได้นะปิ่นถ้าจะพูดขนาดนี้ เรา: เจ๊เป็นคน เสือก! แบบนี้หรอ ไม่ยักกะรู้ เจ๊ต่าย: ปิ่น!! ทุกคน: 555555555555 จากนั้นคุณป่านก็เรียกให้เด็กเสิร์ฟยกอาหารหรูๆทั้งนั้น มาให้ทานกัน เหล้านี่ครบชุด คืนนี้จะไม่ต้องนงต้องนอนมันล้ะ ไม่เมาไม่เลิกโว๊ยยยย หรอ? ง่วงนอนจะตายห่า ล้ะ คุณป่านยกแก้วใส่ไวท์ขึ้นมา ก่อนจะพูดขึ้น คุณป่าน: ฉลองให้กับฉันพร้อมกันนะ ทุกคนจับแก้วยกขึ้นมาเหนือหัว ก่อนจะชนแก้วกันแล้ว ยกดื่ม แต่ยังไม่ได้ดื่มนี่สิ มีคนพูดขัดส้ะก่อน แต่เสียงมัน คุ้นหูส้ะจริงๆ เสี่ยดีน: เดี่ยวๆครับ ทุกคน: ......... เสี่ยดีน: ผมขอให้ไอ้ปืนมันทำคนเดียวไปเลย ผมขอบาย เสี่ยดีนพูดจบก็เดินออกไปเลย ก่อนจะยกยิ้มใส่เรา ทำไม เราถึงรู้หน้ะหรอ สายตาเสี่ยดีนจ้องเราจะกินตับ ไม่ละ สายตาเลยตั้งแต่เราตื่นนอนล้ะ จะไม่รู้ได้ยังไงหละ เป็น ใครไม่รู้บ้าง ไอ้เสี่ยคว*!! ทุกคนก็งงๆกันใหญ่ เสี่ยปืน: เรามาต่อกันดีกว่า อย่าไปสนใจเฮียเลย พวกขี้เกียจสันหลังยาว จากนั้นก็แดกยับบบ!! เราก็กินไม่มาก เห็นหน้าเสี่ยดีน แล้วเราไม่ยากจะกินอะไรเลยอ้ะ อยากกินมันมากกว่า อร้ายยย เรานั่งกระดกๆแต่เหล้าเข้าปากจนเริ่มเมาอีกรอบล้ะ แต่.....แต่ทำไมสายตาเราถึงจ้องไปทางที่เสี่ยดีน เดินออกไป หรือกูบ้า ว่างๆจะไปหาหมอแล้วหล้ะ55555 บี: ทำไมกินน้อยจัง ปกติมึงแดกยับเลยนะปิ่น เรา: กูไม่ค่อยหิวอ้ะ เสี่ยปืน: เจอกันอีกแล้วนะครับปิ่น เรา: อ่อค้ะ เสี่ยปืน: ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมขอเบอร์ปิ่นไว้ได้ไหม เรา: เอ่ออ...ค่ะ (เราก็ให้ๆไปอ้ะไม่ได้คิดอะไรมาก) เสี่ยปืน: ไปต่อกันไหม? (กระซิบข้างหูเราเบาๆ) เรา: ไม่ดีกว่าค่ะ ยังไม่มีอารมณ์ เสี่ยปืน: มีอารมณ์เมื่อไหร่ บอกผมด้วยนะครับ เรา (ยิ้มเบาๆ) เราไม่ได้พูดอะไร แล้วหันไปคุยกับบี เรา: บี กูกลับก่อนนะ บี: อย่ารีบดิวะ มึงมากับกู เดี๋ยวกูไปส่ง เรา: กูกลับเองได้น่า มึงกินต่อไปเหอะ กูง่วงแล้วอ้ะ บี: แต่ว่า...กูเป็นห่วงมึงนะเว้ย เรา: สบายมากเพื่อน ไปล้ะ บ่ายยย เสี่ยปืน: ให้ผมไปส่งไหมครับ เรา: ไม่ดีกว่าค่ะ ขอตัวนะค่ะ เราเดินออกจากห้องประชุมไป ยืนโบกแท็กซี่อยู่หน้าผับ กูจะโดนข่มขืนหรือเปล่าวะ อย่าเพิ่งเครียดเรื่องโดน ข่มขืนเลย หารถกลับให้ได้ก่อนเถอะ ทำไมถนนมันโล่ง แบบนี้เนี่ย รถแทบจะไม่มีเลย แล้วกูจะกลับคอนโดยังไง เนี่ย!!กลับไงๆๆๆดีโว้ยยยย หรือจะรอให้บีไปส่ง แต่คง อีกนาน ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ปวดหัวยังไม่พอ เ****นอีก!! เรายืนอยู่หน้าผับคนเดียวซักพัก ก่อนจะมีคนมาอุ้มเรา แบกบ่าส้ะก่อน ซึ่งเราไม่เห็นหน้า เพราะมันทั้งเผลอทั้ง งงไปหมด เรา: ใครว้ะ!! ปล่อยนะโว้ยยยยยย!!!! (ดิ้น) ?: ..... เรา: จะพากูไปไหน!! กูมีพระนะเว้ยยย!! ?: 5555 มีพระ แล้วมึงจะทำอะไรกูห้ะ ถ้ากูเป็นผีก็ว่าไปอย่าง เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงตอบแบบนั้นไป ตลกตัวเองโคตรๆ55555 เรา: กูพูดอะไรไปว้ะเนี่ย ยิ่งเมายิ่งบ้า (เราพูดกับตัวเอง เบาๆ) ?: เมาแล้วเ****นด้วยไหม เดี๋ยวกูสนองให้ เรา: ไอ้บ้า!! ก็นิดนึงอ้ะ ?: หึ ถึงมึงไม่เ****นกูก็จะสนองให้อยู่ดี เรา: เมนส์กูมา เผลี้ยะ!!! จู่ผู้ชายคนนั้นตบตูดเราแรงมากอ้ะ ตูดกูมันก็ เจ็บเป็นนะโว้ยยยยย ถ้าบวมขึ้นมา พามันไปหาหมอด้วย นะ ตบส้ะแรงเชียวววว ?: ไม่ได้ใส่ผ้าอนามัย มึงหลอกกูไม่ได้หรอก ปิ่นปัก!!! เรา: ......(เถียงไม่ออกจ้า) เสียงคุ้นหูส้ะเหลือเกิน แต่คิดไม่ออก คงจะเป็นเพราะ ฤทธิ์เมาด้วย ใครว้ะเว้ยเห้ยยยย กูอยากรู้!!! ผู้ชายคนนั้นแบกเราจนถึงรถสปอตคันหรู ก่อนจะเปิด ประตูแล้ววางเราลงช้าๆ เราเงยหน้ามองผู้ชายคนนั้นถึง กับอึ้งไปชั่วขณะ........