Episode 9

ฮึกๆ! ฮื้อออออออออ~ ฮื้ออๆ ผมก้าวเท้ากำลังจะเข้าห้อง เเต่กลับได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้จาก....ข้างห้อง!!! ผมเดินไปตามเสียง ห้อง509 ได้ยินเสียงชัดมาก เหมือนมีผู้หญิงร้องให้อยู่ตรงประตูด้านในห้อง ก๊อกก! ก๊อกก! ก๊อกก! ผมลองเคาะประตูดู อยู่ๆเสียงก็เงียบหายไป ผมเลยเดินกลับเข้าห้องของผมไปอย่างสงสัย ก่อนจะนั่งคิดอยู่ซักพักใหญ่ ปิ่นเธอขึ้นมาทำอะไรที่ชั้นนี้ ถ้าเธอนัดผู้ชายไว้คงไม่ขึ้นรถไอ้ไฟมา หรือว่าเธออาจจะมาหาผู้ชายของเธอ ตอนนี้ในหัวของผมมีคำถามมากมายที่ต้องการคำตอบจากปิ่น เธอต้องอยู่ชั้น5 ห้องใดสักห้องนี่เเหละ ผมตัดสินใจเดินออกไปเคาะประตูตั้งเเต่ทุกห้องเเต่ก็ไม่เจอเธอเลย จนตอนนี้เหลือห้องสุดท้ายเเล้ว ห้อง509 ก๊อกก! ก๊อกก! ก๊อกก! ผมเคาะประตูห้องนี้ดูอีกครั้ง และสวรรค์ก็ดลบันดาลให้ผู้หญิงที่อยู่ห้องนี้เปิดประตูออกมา ผม: ปิ่นนนน!!!! มึงอยู่ห้องนี้หรอ? ปิ่น: เสี่ยดีน! (ไม่ได้ดูตาเเมว นึกว่าบีมา) ผม: ดูมึงเเต่งตัวเดินออกมาเปิดประตู ปิ่นใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาเปิดประตู ตาเธอดูบวมๆแดงๆเหมือนคนเพิ่งร้องไห้ เธอตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบปิดประตู เเต่ผมเอามือสอดเข้าไป จนทำให้ผมโดนประตูหนีบอย่างเเรงจนเลือดออก ผม: โอ๊ยยย ปิ่น: เสี่ย! มึงเป็นอะไรหรือเปล่า กูขอโทษ ปิ่นเห็นว่ามือผมเจ็บ เธอจับเเขนผมไว้อย่างรวดเร็ว ดูเธอเป็นห่วงผมมาก ตอนเเรกปิ่นจะพาผมไปทำแผลในห้องของผม เเต่คิดว่าผมจะไปหรอ? ไม่ครับ!! ผมพยายามพูดที่จะทำให้ผมเข้าไปในห้องของเธอ จนเธอยอม!! ลากผมเข้ามาในห้องของเธอจนได้ ซึ่งมันหอมมาก ผมไม่เคยเข้าห้องผู้หญิงคนไหนที่หอมเเละเรียบร้อยขนาดนี้มาก่อน ปิ่นเดินไปหยิบกล่องพยาบาล เเล้วเดินมานั่งลงข้างๆผม ผม: หอม~ ฟอดดด~ ผมสูดอากาศในห้องเธอ ก่อนจะแกล้งขยับหน้าเข้าไปแอบหอมหัวไหล่ปิ่น ตัวเธอก็หอม ผมขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆปิ่น เเล้วซบลงคอเธอช้าๆ ปิ่น: ขยับออกไป กูจะทำแผลให้ (ขยับออก เเล้วจับแขนเสี่ยมาทำเเผล) ผม: ทำไมห้องมึงหอมจังวะ ปิ่น: ไม่ต้องถาม ขี้เกียจคุยกับมึง!! ผม: ตอบ!! ปิ่น: น้ำหอมสูตรใหม่ กูเพิ่งเอามาใช้เมื่อไม่กี่วัน ผม: มึงอยู่ห้องนี้ทำไมไม่บอกกู เเล้วคนที่กูเอาจานข้าวผัดกุ้งไปให้คือมึงใช่ไหม? ปิ่น: ..... ผม: ตอบบ!! ปิ่น: กูไม่จำเป็นจะต้องตอบ เพราะมึงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับกู ผม: เป็นผัวมึงไม่เกี่ยวตรงไหน โอ๊ยยยย!! ปิ่นเธอใช้สำลีเช็ดแผลที่ชุบด้วยแอลกอฮอล์จิ้มตรงแผล ผมทั้งเจ็บและแสบมาก ร้องออกไปลั่นห้อง ผม: ปิ่นน!! กูเจ็บบ ปิ่น: ถ้าไม่ทำให้เจ็บ เเล้วจะทำทำไม ผม: เออ! ปิ่นก้มหน้าก้มตาทำแผลให้ผม ส่วนผมได้เเต่มองเธอเเล้วปริยิ้มออกมา จนเธอทำเสร็จ ปิ่น: เสร็จเเล้ว ออกไปได้ละ ผม: กูไม่ออก ปิ่น: ตามใจ!! ปิ่นลุกขึ้นไปแต่งตัว ออกมาก็ทำหน้ามุ้ยใส่ผม ผม: มึงจะไปไหน? ปิ่น: ไปหาผู้!! ผม: กูไม่ให้ไป ปิ่น: เรื่องของมึง ปิ่นพูดจบเดินออกไปกำลังจะเปิดประตู ผมเลยลุกจากขอบเตียงไปกระชากเเขนปิ่น ผม: ปิ่น!! ปิ่น: ...... ผม: ดึกมากเเล้ว.... มันอันตราย ปิ่น: เเต่กูจะไป ปล่อยแขนกู!! ผมอุ้มปิ่นเเล้วโยนลงบนเตียงเเรงๆ ก่อนที่จะคร่อมตัวเธอไว้ ทั้งๆที่มือผมเจ็บ ผม: ดื้อ!!