“ฮือ…ฮือ…ฮึก…”
ตอนแรกฉันทำใจไว้บ้างแล้วว่าต้องจาก แต่พอเอาเข้าจริงฉันกลับทำใจไม่ได้เลย ฉันตั้งใจว่าจะไม่ร้องให้แม่เห็น แต่ตอนนี้ฉันกลับร้องไห้หนักมาก มองตามแผ่นหลังพี่จนหลับตา
“มายด์ เป็นอะไรลูก ทำไม่ลูกถึง…”
แม่นิ่งไปเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง ฉันมองหน้าแม่พร้อมเบ้ปากร้องไห้น้ำตาไหล
“ฮึก…ฮึก…แม่คะ…หนูรักพี่ภู…พอจะต้องจากกันจริงๆหนูทำใจไม่ได้…”
ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้น สารภาพความจริงกับแม่
“แม่ว่าแล้วเชียว ว่ามันมีอะไรแปลกๆ ”
แม่พูดพร้อมถอนหายใจแล้วส่ายหน้าไปมา
“แล้วทำไม ทั้งสองคนไม่มีใครบอกอะไรแม่เลยละ ”
“หนูกลัวแม่ไม่สบายใจค่ะ หนูขอโทษ ”
“แล้วจะเอายังไง จะไปอยู่นู่น แต่ใจก็อยู่นี่ ”
“หนูไม่รู้ว่าจะอยู่ได้ไหม แต่ถ้าถามหนูตอนนี้
เหมือนใจหนูกำลังจะขาด ฮึกๆ”
แม่ถอนหายใจแรงอีกครั้ง หน้าตาจริงจังขึ้นมาทันที
“ยกเลิกไฟลท์บินก่อนแล้วกัน เป็นแบบนี้จะบินได้ไง ”
“ฮึก…ฮึก…งั้นหนูขอไปตา
