“คุณเกวลินมีอะไรกับหนูรึเปล่าคะ ”
ฉันถามขึ้นอย่างสงสัย สังเกตเห็นว่าคุณเกวลินมองหน้าพี่ภูบ่อยๆ
“ฉันต่างหากที่ต้องถามหนู ว่าหนูหนะเป็นอะไรกับลูกชายฉัน ”
ฉันขมวดคิ้วมุ่น รีบหันไปมองหน้าพี่ภู
“ว่าไงตาภู มีอะไรจะอธิบายให้ม๊าฟังไหม ”
ม๊างั้นเหรอ…ฉันนิ่งค้างไป
“เธอชื่อสมายด์ครับ พักอยู่ห้องข้างๆผม แม่เธออยู่ต่างประเทศ พ่อสายธารฝากให้ดูแล ”
พอพี่ภูพูดจบ คุณเกวลินก็หันกลับมามองหน้าฉัน ฉันรีบก้มมองดูมือตัวเอง ไม่กล้าสบตากับแม่พี่ภูเลย ใจเต้นแรงกว่าตอนรอฟังผลการประกวดอีก
“อย่างนั้นเหรอ ถ้าเป็นอย่างที่ลูกพูดจริง
ลูกก็ไม่ควรกอดน้องนะ มันไม่เหมาะสม ”
“ครับม๊า คราวหลังผมไม่กอดแล้ว ”
พี่ภูรีบรับปาก แต่เขาจะทำได้เหรอ เรานอนกอดกันทุกวัน
“หนูเก่งมากนะจ๊ะฉันชื่นชม เรียนชั้นไหนแล้วหละ ”
“ม.6ค่ะ ”
“ ปีหน้าก็ขึ้นปี1แล้วสิ ”
“ใช่ค่ะ ปีหน้าหนูขึ้นปี1แล้ว ”
ฉันตอบเสียงสั่น ตอนนี้ยังหายใจไม่ทั่ว
