แอ้ด~
“ทำอะไรคะ ”
ฉันเดินเข้ามาหาพี่ภูในห้องพร้อมยิ้มหวาน คือเอาจริงๆคนมันมีความสุขนั่นแหละ มองอะไรก็ยิ้ม ตอนนี้ฉันคงเหมือนคนบ้า เพราะอารมณ์ดีเกินเหตุ
“อาบน้ำรอแฟนมานอนกอดนี่ไง ”
พี่ภูดึงฉันให้นั่งบนตัก พร้อมเกยคางบนไหล่เล็กแล้วกอดเอวฉันแน่น
“พี่โกรธหนูมั้ย ที่หนูตัดสินใจทำแบบนี้ ”
ฉันถามพี่เสียงเบา เพราะทุกอย่างฉันตัดสินใจด้วยเวลาที่รวดเร็ว ไม่ได้ถามไม่ได้ปรึกษาอะไรพี่ก่อนด้วยซ้ำ
“ทำไมต้องโกรธ เธอเก่งกว่าพี่ตั้งเยอะ ที่กล้าทำตามหัวใจตัวเอง พี่ต่างหากที่สู้เธอไม่ได้ ไม่กล้าทำตามหัวใจตัวเอง ”
พี่ภูพูดเสียงแผ่ว เหมือนคนรู้สึกผิดจนน่าเอ็นดู
“ขอโทษนะ พี่เกือบจะเสียเธอไปแล้ว เกือบจะต้องอยู่คนละฟากของโลกด้วยซ้ำ ”
“ไม่ต้องขอโทษค่ะ เป็นเพราะหนูเองก็ลังเล
ห่วงกลัวว่าแม่จะเสียใจ แต่พอแม่พูดแบบนี้หนูก็สบายใจ เราค่อยบินไปเยี่ยมแม่ก็ได้ แต่ถ้าเราต้องห่างกัน ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก ”
