หญิงสาวหัวเราะเยาะออกมา ก่อนจะขยับตัวออกห่างไปติดประตูรถลิมูซีนอีกด้านหนึ่ง ดวงตากลมโตหันออกไปมองนอกหน้าต่างรถพร้อม ๆ กับน้ำตาที่ไหลออกมาพอดี
บัวบุษบารู้สึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหลือเกินที่ยาห์มิลไม่ทันได้เห็นน้ำตาของหล่อน เพราะหากเขาเห็นมัน คนฉลาดอย่างเขาก็จะรู้ทันทีว่า หล่อนยังอาลัยรักในตัวของเขาอยู่ และนั้นก็จะเป็นข้อได้เปรียบอย่างดีของผู้ชายคนนี้
ยาห์มิลมองร่างบางของบัวบุษบาด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงเมื่อสาวน้อยหันหลังให้ หล่อนยังสวยงามเหมือนเดิม และก็ยังยั่วโมโหเขาได้ดีเหมือนเดิมเช่นกัน ชายหนุ่มแอบระบายยิ้มออกมา เมื่อคิดถึงเวลาอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าที่จะมีหล่อนแนบสนิทอยู่ข้างกายแทบไม่เคยนึกฝันมาก่อน
แต่เจ้าความปีติก็มีอันต้องสลายลงเมื่อนึกถึงผู้ชายอีกคนหนึ่ง ผู้ชายที่บัวบุษบามอบหัวใจให้ ซึ่งมันไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน
“จะเป็นไรไหมถ้าคืนนี้คุณอยู่กับผม ผู้ชายคนนั้นจะว่าหรือเปล่า...”
คำพูด
