เมืองไทย...
บัวบุษบาแทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นภาพบ้านบัวขาวกลายเป็นตอตะโก ควันไฟยังคงคุกรุ่นไม่จางหาย เจ้าหน้าที่ร่วมกตัญญูยังคงค้นหาผู้เสียชีวิตในนั้น
น้ำตาไหลออกมาแทบเป็นสายเลือด หญิงสาวกำลังจะทรุดลงกองกับพื้นคล้ายกับจะเป็นลม แต่ก็มีมือหนาของใครคนหนึ่งมาประคองเอาไว้ หญิงสาวหันไปมองก็เห็นนาวินผู้ชายที่หล่อนเคยคิดว่ามอบหัวใจให้ แต่ความจริงแล้ว มันไม่ใช่ หัวใจของหล่อนไม่เคยเป็นของนาวินเลย มันเป็นของยาห์มิลต่างหาก...
“นาวิน!...”
“ผมเองบัว... คุณทำใจดี ๆ ไว้นะครับ เชื่อผมทุกคนต้องปลอดภัย” นาวินเอ่ยเสียงนุ่มปลอบใจ ขณะเดินเข้ามาหา
“แล้ววินเห็นครูแม่ไหมคะ เห็นน้ำหวานไหม...”
หญิงสาวพยายามกล้ำกลืนความปวดร้าวร้องถามออกไป และด้วยความเสียใจทำให้หล่อนไม่ได้ทันขยับตัวหนีเมื่อนาวินเดินเข้ามาจับมือบางไปกุมเอาไว้
“คุณบัวคะ คุณไม่ควรให้ผู้ชายจับมือถือแขนแบบนั้น หากองค์ยาห์มิลทรงทราบเรื่องเข้า จะทรงกริ
