ไลยาที่กำลังนั่งก้มหน้าพับผ้าแพรพรรณที่ทางแผนกเสื้อผ้าส่งมาให้บัวบุษบาสวมใส่แทนชุดเก่า เงยหน้าขึ้นจ้องมองผู้หญิงต่างชาติผิวขาว ใบหน้าหวานจับใจที่ก้าวออกมาจากห้องนอนด้วยชุดประจำชาติของซาคีฟาร์ด้วยความตื่นตะลึง
“งามเหลือเกินค่ะ คุณงามมาก องค์ยาห์มิลทรงเฉียบแหลมในทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่การเลือกคู่ครอง...”
บัวบุษบาอมยิ้มออกมาด้วยความขัดเขิน เมื่อเห็นสายตาชื่นชมจนออกนอกหน้าของไลยา และยิ่งได้ยินคำพูดที่นางพูดเมื่อครู่นี้แล้วเนื้อกายสาวก็ยิ่งเต้นไหว
แต่ยาห์มิลไม่ได้เลือกหล่อนมาเพื่อเป็นคู่ครองอย่างที่ไลยาคิด แต่หล่อนมาในฐานะนางบำเรอเท่านั้น นางบำเรอที่ไร้ศักดิ์ไร้ศรี ไร้ค่ายิ่งกว่าโสเภณีเสียอีก
เมื่อนึกความจริง สาวน้อยก็หน้าเจื่อนลง ก่อนจะปฏิเสธเสียงแผ่ว พยายามที่จะซ่อนน้ำตาแห่งความเจ็บช้ำไว้อย่างสุดความสามารถ
“อย่าพูดแบบนั้นเลยไลยา เพราะหากองค์ยาห์มิลของเธอทรงตาแหลมจริง ก็คงไม่มีทางเลือกผู
