ของต้องห้ามของมาเฟีย

เสียงเพลงในผับดังกลบทุกความคิด แสงไฟสลัวสะท้อนแก้วเหล้าในมือณิชาเป็นประกายสั่นไหวเธอไม่ได้อยากมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก “แกแน่ใจนะว่าจะเข้าไปจริง ๆ” เพื่อนสาวเอียงหน้ามองอย่างลังเล ณิชาเม้มปากแน่น สายตาจับจ้องไปยังชั้น VIP ด้านบน พื้นที่ที่ถูกกั้นด้วยกระจกใส แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอีกโลกหนึ่งโลกที่เธอไม่ควรเหยียบเข้าไป “ฉันต้องเอาเอกสารคืนมา” เธอพูดเสียงเบา แต่หนักแน่น “แล้วถ้ามันเป็นของคนที่เราไม่ควรยุ่งล่ะ” คำถามนั้นทำให้ณิชาชะงักไปเสี้ยววินาที แต่สุดท้ายเธอก็เลือกจะก้าวต่อ เพราะถ้าไม่ทำ… ชีวิตเธอจะไม่เหมือนเดิมอีก บันไดขึ้นชั้น VIP เงียบกว่าที่คิด เสียงดนตรีด้านล่างค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่ดังชัดขึ้นทุกก้าวณิชาหยุดอยู่หน้าประตูสีดำบานใหญ่ มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิด ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วเปิดเข้าไป กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอวล ไฟสลัวภายในห้องทำให้ทุกอย่างดูช้าลง และตรงกลางห้องนั้น ผู้ชายคนหนึ่งนั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมช่วงคอเล็กน้อย แสงไฟสะท้อนเส้นผมสีเข้มและกรอบหน้าคมคายอย่างน่าประหลาด สายตาของเขายกขึ้นมามองเธอทันที นิ่ง… เย็น… และ เหมือนเขารู้ว่าเธอจะเข้ามาณิชาหยุดหายใจไปชั่วขณะ “เข้ามาแล้วไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเฉยแต่แฝงแรงกดบางอย่าง เธอกลืนน้ำลาย พยายามไม่หลบสายตานั้น “ฉันมาหาของ” คำตอบสั้น ๆ ทำให้มุมปากของเขาขยับเล็กน้อยไม่ใช่รอยยิ้ม… แต่เหมือนคนกำลังสนุกกับอะไรบางอย่าง “ของ” เขาทวนคำช้า ๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนความสูงและแรงกดจากตัวเขาทำให้พื้นที่รอบตัวแคบลงทันทีณิชาฝืนยืนนิ่ง แม้ข้างในจะเริ่มสั่น “ของที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่” เธอตอบกลับ คราวนี้เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆเสียงนั้นไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยกลับยิ่งทำให้บรรยากาศหนักกว่าเดิมเขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างใกล้จนได้ยินลมหายใจ “เธอรู้ไหม… ว่าที่นี่คือที่ของใคร” คำถามนั้นเหมือนมีน้ำหนักกดลงมาทั้งตัว ณิชาเงยหน้าขึ้นสบตาแม้จะกลัว… แต่เธอไม่ถอย “ฉันไม่สน” ประโยคนั้นทำให้แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเหมือนเจอของแปลก “ชื่ออะไร” เขาถาม “ไม่จำเป็นต้องรู้” “แต่ฉันอยากรู้” น้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจนไม่ใช่คำขอ… แต่เป็นคำสั่งณิชากัดริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ณิชา” ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ “ฉันคีริน” เขาพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับเธอ… ชื่อนั้นกลับทำให้เลือดในกายเย็นลงทันทีเธอเคยได้ยินและไม่ใช่ในทางดี “ของที่เธอตามหา…” คีรินพูดช้า ๆ พลางเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มบางอย่างบนโต๊ะ เขายกมันขึ้นเล็กน้อย เหมือนจงใจให้เธอเห็น ใช่… นั่นแหละสิ่งที่เธอมาเอาณิชาก้าวเข้าไปโดยไม่คิดแต่ก่อนที่มือจะได้แตะข้อมือเธอก็ถูกจับไว้แรงไม่มาก… แต่แน่นพอให้หยุด “ใครบอกว่าเธอจะเอาไปได้ง่าย ๆ” เสียงนั้นต่ำลงอีกระดับใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เฉียดข้างแก้มหัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ “ปล่อย” เธอพูด คีรินไม่ปล่อยตรงกันข้าม เขากลับขยับเข้าใกล้อีก “ฉันเตือนแล้วนะ” สายตาคมจ้องลึกลงมา “อย่าเข้าใกล้สิ่งที่ไม่ควรยุ่ง” ณิชากำมือแน่นทั้งกลัว… ทั้งโกรธ “แล้วคุณล่ะ” เธอสวนกลับเบา ๆ “กำลังทำในสิ่งที่ควรอยู่เหรอ” คำพูดนั้นทำให้มือของเขาชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “เธอนี่มัน…” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแล้วปล่อยมือเธอแต่สายตายังไม่ละไปไหน “น่าสนใจดี” ณิชารีบคว้าแฟ้มในจังหวะนั้นก่อนจะถอยออกมาหนึ่งก้าวแต่ยังไม่ทันจะหันหลังเสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ณิชา” เธอหยุด “ครั้งหน้า…” น้ำเสียงเรียบลง แต่กลับทำให้ขนลุกมากกว่าเดิม “อย่าเข้ามาในที่ของฉันอีก” เธอไม่หันกลับไปมองแต่ตอบออกไปทั้งแบบนั้น “ถ้าฉันจำเป็น… ฉันก็จะมา” ประตูปิดลงแต่บางอย่าง… ไม่ได้จบลงตรงนั้นเพราะในวินาทีที่ณิชาก้าวออกไปคีรินก็รู้แล้วว่า เขาเพิ่งปล่อย “ของต้องห้าม” ให้หลุดมือไปและครั้งหน้า…เขาจะไม่ปล่อยอีก