"ออกไป" เธอไล่ทั้งๆ ที่ยังอยู่ในอ้อมกอดอีกฝ่าย นอกจากเพลิงจะไม่ไปแล้วเขายังกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม "ฉันบอกให้ออกไปไง"
"ถ้าคุณไม่หยุดร้องไห้ผมก็จะไม่ออก"
"ใครบอกฉันร้อง"
"แล้วเสียงสะอื้นนี่คือเสียงอะไร"
"ฉันมันเป็นตัวปัญหา ไม่รู้จะเกิดมาทำไม"
"คุณอย่าพูดแบบนี้สิ"
ก๊อก ก๊อก พอได้ยินเสียงเคาะประตูทั้งสองคนถึงกับหันมองมาพร้อมกัน
"เมขลาออกมาข้างนอกหน่อยลูก" คนที่มาเรียกก็คือพุดตาล นางอยากให้เมขลารู้จักกับพลเอกเกษมราษฎร์ไว้
"ค่ะ" ขณะที่กำลังเช็ดน้ำตาเมขลามองตามผู้ชายที่กระโดดออกทางหน้าต่าง คำถามมากมายที่อยากจะถามเขา ทั้งเรื่องเกวลินและเรื่องที่เขาปรากฏตัวอยู่ที่นี่บ่อยครั้งมันคืออะไร
"คนนี้ไงคะ"
"หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม"
"ท่านนี้เป็นท่านพลเอกที่อยู่กรมเดียวกับ.." พุดตาลไม่ได้พูดต่อแต่พูดแค่นี้ก็คงจะเข้าใจกันแล้ว
"สวัสดีค่ะ" เมขลาพยายามไม่ให้ทั้งสองท่านมองเห็นว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา
"วันหลัง
