เช้าวันต่อมา..
"เขาออกไปตั้งแต่เมื่อไร?" ตื่นมาก็ไม่เห็นเขาอยู่ในห้องอีกตามเคย ที่จริงก็กลัวว่าเขาจะถูกจับได้ แต่อีกใจหนึ่งอยากตื่นมาเจอเขาสักครั้ง ขณะที่กำลังคิดอยู่สายตาก็ปลายมองไปดูนาฬิกา "ตายแล้ว สายแล้วเหรอเนี่ย"
เมขลารีบลุกขึ้นจากเตียง แต่ก็เกิดอาการจุกเสียด จนต้องได้ทิ้งร่างลงไปนอนอีกครั้ง
"คนบ้าจะรู้ไหมว่าเราเจ็บ กระแทกเข้ามาอยู่ได้" คนตัวเล็กก็เลยลองลุกขึ้นดูใหม่อีกครั้ง พอตั้งหลักได้เธอก็ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปในห้องน้ำ ถ้าขืนเดินแบบนี้ให้คนอื่นเห็นเขาจะคิดยังไง ขณะที่เดินขายังไม่ชิดกันเลย
ไม่ใช่แค่เจ็บตอนเดิน ตอนที่ล้างตรงนั้นก็ทำให้แสบจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง
ยังไงวันนี้ก็คงไปทำงานไม่ทันแล้ว อาบน้ำเสร็จเมขลาก็เลยเดินมานอนลงที่เตียง จะใส่เสื้อผ้ายังไม่มีแรงใส่เลย
ก๊อก ก๊อก
"แม่เห็นว่าหนูยังไม่ออกมา ไม่สบายหรือเปล่าลูก"
"ค่ะ"
"เดี๋ยวแม่ให้คนทำข้าวต้มเข้าไปให้ จะได้กินยา"
"ไม่เ
