"ทำอะไรกัน"
คนที่กำลังโอบกอดกันถึงกับตกใจปล่อยมือออก
"ท่าน?"
"นายคงไม่อยากจะอยู่ในกรมแล้วใช่ไหม"
"อย่าทำอะไรผู้กองนะคะ" ถึงแม้เธอจะตัวเล็กกว่ามาก แต่หญิงสาวก็ใจกล้าก้าวออกมายืนบังชายคนรักไว้
"เรารู้ไหมว่ามันไม่สมควร"
"จะสมควรหรือไม่ มันอยู่ที่เราสองคนค่ะ"
"อย่าลืมสิว่าเราเป็นลูกของใคร"
"หึ.. แล้วฉันเป็นลูกของใครล่ะคะ"
"มันสมควรแล้วเหรอที่จะมาพูดต่อล้อต่อเถียงกับพ่อ"
"พ่อ?" เมขลาอยากจะพูดอะไรอีกตั้งมากมาย แต่มันจุกในอกเสียก่อน
"มีอะไรกัน" แม่บ้านรีบเข้าไปตามคุณผู้หญิงออกมาดู กลัวว่าจะมีเรื่อง
"คุณมาก็ดีแล้ว ผมจะเร่งเรื่องให้ลูกไปเรียนต่อต่างประเทศ"
"เรียนต่อต่างประเทศ?" เพลิงพูดพร้อมกับมองหน้าเมขลา แล้วมองไปที่ท่านพลเอกเรวทัต
"ฉันไม่ไปค่ะ"
"ลูกไม่อยากเรียน" พุดตาลคิดว่านางคงต้องได้ออกหน้าเองแล้วล่ะ
"อายุแค่นี้ยังเรียนได้อีกตั้งเยอะ ทำไมถึงคิดสั้น"
"อะไรคือการคิดสั้นคะ"
"
