“หนูไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ?ฮึกก อึก!!”สรรพนามที่มักใช้เมื่ออยู่ตามลำพังสองคนถูกหยิบขึ้นมาใช้อีกครั้ง คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันพลางจดจ้องเพียงใบหน้าของคนตัวสูงกว่าอย่างไม่อยากเชื่อ
“ยกโทษให้พี่ได้หรือยัง?”เขาพยักหน้ารับอย่างใจเย็น มุมปากวาดยิ้มเพียงเล็กน้อย มองสบเข้ากับดวงตาคู่โตของหญิงสาวในอ้อมกอด
“หนูไม่เคยโกรธพี่ หนูแค่รู้สึกโมโห”เธอบอกออกไปตามตรง เมื่อครู่เธอโมโหเขามากจริง ๆ ยิ่งได้ยินถ้อยคำห่างเหินและท่าทางที่ไม่ต่างจากท่อนไม้ยิ่งรู้สึกเดือดดาลจนควบคุมตัวเองไม่ได้
“ไปกินข้าวกัน”เขาจับเสื้อคลุมที่อ้าออกให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนรั้งมือเล็กขึ้นกุมไว้ก่อนจะออกแรงให้เธอเดินตามไปยังร้านอาหารทะเลชื่อดังที่อยู่ไม่ไกลนัก
เขาที่คลุกคลีกับเธอมาตั้งแต่เด็กมีหรือจะไม่รู้ว่าสาเหตุของอารมณ์เดือดดาลเมื่อครู่คืออะไร
“แล้วก็เอาห่อหมกทะเลมะพร้าวอ่อนค่ะ”ชื่อเมนูจานที่เกือบยี่สิบถูกพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางเบาขอ
