“แหวนโอเคไหม อย่าคิดมาก เราทำถูกแล้ว” ดินเดินมาสะกิดเช็ดน้ำตาให้ และดึงฉันเข้าไปกอดหลังจากที่พ่อและคุณตำรวจเดินจากไป
ฉันกอดตอบดินด้วยรู้สึกว่าปลอดภัย เนื่องจากรู้สึกกลัวอะไรบางอย่างจากพ่อ “คือแหวนรู้สึกเหมือนว่า…”
“ช่วยบอกทีว่าที่ไอได้ยินทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องจริง” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้บอกดินว่ารู้สึกอะไร เสียงจากด้านหลังของฉันก็ทำให้ฉันใจหล่นวูบลงกับพื้น
ความวัวไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก
ฉันหันไปมองเจ้าของเสียง และก็ใช่จริง ๆ ทอมยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขามองหน้าฉันด้วยสายตาโกรธเคืองกัน
“เรื่องอะไร แล้วยูมาอยู่ที่นี่ได้ไง” ก็พอจะเดาได้ว่าเรื่องอะไร แต่ที่ถามก็เพราะอยากแน่ใจว่าเขาได้ยินจริง ๆ
“ก็เรื่องที่คุณหลอกผมไง คุณเห็นผมเป็นตัวอะไร ผมวาดฝันอนาคตกับคุณ แต่คุณเสือกจดทะเบียนสมรสกับผัวเก่าคุณ ทำไมเป็นผู้หญิงเหี้ยแบบนี้วะ ทั้ง ๆ ที่กูเชื่อใจ ให้มึงใกล้ชิดมัน มึงทำแบบนี้ได้ยังไง” ทอมขึ้น
