“ทำไมอะ บุคคลที่สามเกี่ยวอะไรด้วย”
“ไม่มีไร ก็แค่ถามไปงั้น แค่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็เลยถามดู”
“แต่ทำไมยิ้มแปลก ๆ ทำหน้าเหมือนจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น”
“เมาไง เมาแล้วตาลายนะเราอะ” เอ้า มาว่าฉันเมาอีก ฉันไม่ได้ดื่มเยอะเลยเถอะ
“แหวนไม่ได้เมา”
“คนเมาที่ไหนจะรู้ว่าตัวเองเมา”
“แน่ะ ทำพูดไป แหวนนี่ไงรู้ว่าตัวเองเมาหรือไม่เมา”
“แล้วตอนนี้แหวนอาการเป็นไง” นาฟหันหน้ามายิ้มให้ฉัน ยิ้มร้าย ๆ ตามแบบฉบับของนาฟ ยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ
“ตอนนี้เหรอ ตอนนี้ก็รู้สึก...” ง่วง ง่วงเหมือนจะหลับตรงนี้ เดี๋ยวนี้ให้ได้ ทำไมจู่ ๆ ถึงง่วงขนาดนี้ล่ะ
“ง่วงก็นอนนะแหวน ฝันดีนะครับ” คือประโยคที่ฉันได้ยินก่อนที่ทุก ๆ อย่างจะเลือนลางและมืดลง
นานมากเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่เคยได้รู้สึกถึงอะไรแบบนี้ เหมือนว่าฉันยังหลับอยู่เลย หมายความว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้คือความฝันสินะ สงสัยฉันคงจะคิดเรื่องดินมากเกินไป ถึงได้เก็บเอาวันเก่า
