“ดิน แหวนกลัว” แหวนมองหน้าผมด้วยดวงตาที่สั่นระริก ภาพเบื้องหน้าที่ชุลมุนวุ่นวายผมก็พอเข้าใจได้ว่าเธอน่าจะตกใจกลัวกับการจากไปของเพื่อน
ดวงตาที่น่าสงสารของเธอ ทำให้ผมรู้สึกไม่ดี ผมดึงเธอเข้ามากอดด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรนะ แหวนไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ดินอยู่ตรงนี้ เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน”
อาการกลัวของแหวนดูน่ากลัวกว่าครั้งที่เจอศพหวาย ที่เป็นแบบนี้คงเพราะเธอเห็นน้ำใจตายต่อหน้าต่อตา
“อึก อึก ฮือ ดินอย่าทิ้งแหวนนะ อย่าทิ้งแหวน ห้ามทิ้งแหวนนะ…” เธอร่ำไห้ก่อนที่หมดสติไป ผมตัดสินใจอุ้มแหวนขึ้นแล้วพาเธอเดินออกจากงานแต่งของน้ำใจ งานแต่งที่เจ้าสาวใช้ปืนกรอกปากตัวเองดับบนเวที
ระหว่างทางขับรถกลับคอนโด ผมนั่งคิดถึงเรื่องของน้ำใจไปพลาง ๆ ผมรู้ว่าน้ำใจจำยอมแต่งงาน คิดว่าเธอแต่งเพราะขัดผู้ใหญ่ไม่ได้ แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำเรื่องใหญ่โตแบบนี้ ซึ่งพอคิดทบทวนดูดี ๆ เธอที่โดนกระทำมามากมาย โดนข่มเหงทั้งร
