“...” เรื่องที่เธอเจอ ผมไม่รู้เลยว่าจะต้องพูดปลอบเธอยังไง อายุแค่เพียง 7 ขวบแต่เจอเรื่องร้ายแรงแบบนั้น ทำไมพ่อของเธอถึงได้เลวทรามแบบนี้
“แหวนไม่น่าจำมันได้เลย หรือไม่แหวนก็น่าจะตายไปตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ต้องทุกข์ใจแบบนี้”
“ไม่เป็นไรนะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน ดินรักแหวน ดินจะอยู่ข้าง ๆ แหวน ต่อไปนี้ดินจะคอยปกป้องไม่ให้ใครมาทำร้ายแหวนได้อีก” คำมั่นสัญญาจากผมนี่แหละคือสิ่งที่ผมคิดออกและบอกกับเธอ และหวังว่าเธอจะสบายใจขึ้นมาบ้างที่มีผมอยู่ข้าง ๆ
แหวนคลายกอดออกจากผม ลุกขึ้นนั่งยกมือขึ้นปาดน้ำตา และพูดว่า “พรุ่งนี้แหวนจะไปเยี่ยมเขา แหวนมีเรื่องจะถามเขา ดินไปกับแหวนนะ”
“หมายถึงพ่อ?”
“อืม” แล้วเธอก็ลุกออกจากที่นอน เดินเข้าไปในห้องน้ำ ผมจึงลุกเดินเข้าครัวทำข้าวต้มให้เธอ รู้ว่าเธออาจจะกินไม่ลง แต่กินนิดหน่อยก็ดีกว่าไม่กินอะไรเลย
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเธอเดินออกมาด้วยชุดนอน ใบหน้าหวาน ๆ ตอนนี้ดูอมทุ
