สายลมพัดผ่านจนร่างของฉันแทบจะปลิวไปตามแรงลม ตึกสูง 40 ชั้น และฉันกำลังยืนโต้ลมบนชั้นที่สูงที่สุด
ชะโงกหน้าลงไปมองพื้นด้านล่าง เห็นผู้คนตัวเล็กแค่นิดเดียว ผู้คนที่กำลังวุ่นวายกับการใช้ชีวิตให้ผ่านพ้นไปในหนึ่งวันอย่างสุดความสามารถ บางคนกำลังหยอกล้อกับลูก บางคนกำลังลวกเส้นทำก๋วยเตี๋ยวให้ลูกค้า ลุงขายตามสั่งกำลังผัดของในกระทะ มองไปอีกด้านหนึ่งเห็นผู้หญิงกำลังจูงสุนัข เด็กน้อยกำลังกินไอศกรีม ป้าอีกคนกำลังด่าลูก มองไปอีกด้านเห็นคนกำลังทะเลาะกันริมถนน รถวิ่งสวนกันไปมา ทุกอย่างดูวุ่นวายจริง ๆ สำหรับหนึ่งวันกับการใช้ชีวิต ในหนึ่งวันที่มีทั้งคนที่เจอเรื่องดี เรื่องแย่ และเรื่องแย่ที่สุด ส่วนบางคนก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับวันเวลาที่หมุนผ่านอยู่ตลอดเวลา
แล้วถ้าฉัน… ทิ้งตัวลงไปละ ดิ่งจากชั้นดาดฟ้าของตึก 40 ชั้น ระหว่างที่ได้อ้าแขนโต้ลมเพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีมันคงจะเป็นความรู้สึกที่ดีมาก ๆ ที่ได้โบยบินเหม
