“แล้วมึงได้ทำไหมอะ”
“โอย กูไม่ขยันเล่นซ่อนหาหรอก”
“มึงไปรักษาตัวดีไหมดิน เฮียนอสพี่ชายไอ้นาฟก็เคยไปรักษานะมึง กูว่ามึงไปบำบัดสักปีสองปีสามปีสี่ปีอาการมึงน่าจะดีขึ้น” ผมหันควับไปมองไอ้เรซ
“มึงพูดออกมาได้ยังไง ใช้หัวสมองหรือส้นตีนคิด”
“อ้าว ไอ้เหี้ยนี่กูแนะนำดี ๆ”
“แนะนำไม่เข้าท่า กูไม่ได้บ้าขนาดฆ่าคนได้แบบเฮียนอส เมียกูท้องอยู่ จะให้กูทิ้งเมียไปรักษาโรคบ้า ถามจริงมึงใช้สมองคิดแล้วใช่ไหม”
“ไอ้เหี้ยนี่ชักเริ่มบ้าอีกแล้วไง เดี๋ยวกูก็ถีบให้” ไอ้เรซยกเท้ามาถีบขาผม
“กูเป็นห่วงแหวนกับลูกว่ะ กูควรไปหาที่ไหนดี พวกมึงช่วยกูคิดหน่อย กูคิดกูหาจนหัวจะระเบิดก็ไม่เจอสักที่ หรือจะหนีกูไปเมืองนอกเหรอ หรือต่างจังหวัดวะ แล้วมันจังหวัดอะไรวะ” ผมนั่งเอามือทุบหัวตัวเอง เพราะไอ้ความคิดต่าง ๆ มันวิ่งเข้ามาในหัวไม่หยุด จนตอนนี้ผมเริ่มจะปวดประสาท
“มึงทำอะไรไอ้ดิน” ไอ้เรซถาม ผมจึงเงยหน้ามองมัน
“กูคิดว่าแหวน
