สี่ปีต่อมา…
“สรุปผลการประชุมเมื่อวานครับบอส” คุณนทีวางแฟ้มลงที่โต๊ะขณะที่ฉันนั่งเหม่อมองวิวด้านนอก
“คุณนทีว่าเขาจะกลับมาไหมคะ” ฉันถามถึงใครบางคน วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนเร่งให้คนรีบใช้ชีวิต
ช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง หนึ่งในนั้นคือการเติบโต หมายถึงพัฒนาการของเจ้าแฝดตั้งแต่อยู่ในท้องกระทั่งปัจจุบันนี้ และฉันก็ได้เรียนรู้การสูญเสียที่ไม่อาจทำใจรับมันได้ แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้าและภาระหน้าที่บังคับให้ยอมรับมันซะ
อยากอ่อนแอแค่ไหนก็อ่อนแอไป ทว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องกลับมาเข้มแข็งให้ได้
“บอสควรทานข้าวบ้างนะครับ แล้วก็ควรกลับบ้านไปหาตัวเล็กทั้งสองได้แล้ว” คุณนทีไม่ตอบเรื่องที่ฉันถาม แล้วยังมาบอกเชิงบังคับอีก
“แหวนจะกลับวันนี้แหละค่ะ ไม่เห็นต้องไล่กันเลย” ฉันทำหน้ามุ่ยใส่เลขาส่วนตัว
“ผมไม่ได้ไล่ครับ ผมแค่อยากให้บอสพักผ่อนบ้าง ไม่ใช่มานอนค้างที่บริษัทเป็นอาทิตย์แบบน
