“เธอ”
“…”
“เธอ”
“…”
“แหวนครับ แหวนครับคุยกันก่อน” ดินกำลังจู้จี้เดินตามฉันทุกย่างก้าว
“…”
“เธอ เราขอโทษ หายโกรธเรานะ” ดินเดินมาดักหน้าฉัน เราอยู่ในห้องนอนของฉันค่ะ หลังจากที่ตอบคำถามของลูกอยู่นานพอสมควร เมื่อลูกทั้งสองเลิกสนใจฉันจึงกลับมาที่ห้องนอน โดยที่ดินเดินตามติดมาด้วย ครั้นจะไม่ให้เข้า เขาก็แทรกตัวเข้ามาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
“ไม่ได้โกรธ”
“แล้วทำไมเธอไม่พูดกับเรา”
“อายไง ไปได้แล้วออกไปจากห้องแหวน” เกลียดตัวเองที่เผลอเคลิ้มไปกับเขาจริง ๆ ไม่รู้จักหักห้ามใจเอาซะเลย
“ไม่ต้องอายได้ไหม เราอยากสานต่ออ่า” ดินเดินเข้ามาใกล้และคว้าเอวเอาตัวฉันเข้าไปไว้ในอ้อมกอด
“พอเลยดิน” ฉันดิ้นหลุดออกจากกอดของเขา สานต่งสานต่ออะไรไม่เอาหรอก
“พอได้ไงเราค้างนะเธอ กำลังจะได้แตะสวรรค์อยู่แล้ว ลูกนะลูกมาถีบพ่อตกสวรรค์ซะได้” ยืนสะบัดตัวไปมาทำเหมือนเด็กน้อยเวลาที่ถูกขัดใจ อีกหน่อยอาจจะลงไปชักดิ้นชัก
